Η Επόμενη Στιγμή

Άνθρωποι Όλου του Κόθμου Χαλαρώθτε

mickey — Sat, 23 Jan 2010 10:09:29 +0000

Μέσα μας έχουμε δυο καζάνια αχνιστά-αχνιστά. Το ένα δίπλα στ’ άλλο. Αρχαία καζάνια, μεγαλεπήβολα, επιβλητικά.

[Κάποιος τολμηρός θα τα χαρακτήριζε μέχρι και… "τσουκάλια". Αλλά θα χρειαζόταν κάποιου είδους πλάτες -συνήθως κρατικές- για να μπορεί να απολαμβάνει πρόσβαση σε τόσο αποδιοργανωτικές λέξεις (όπως "πούτσος", "μουνάκι", "μαμά", "ροζ", "πηδάω", "χόρτο", "LSD", "αρκεί", "το παριζάκι μου", "να είναι ματατζής" κ.α.)].

***

Του ενός οι μπουρμπουλήθρες είναι τέλεια σφαιρικά σχήματα με όγκο (4/3)πr³ και επιφάνεια 4πr².

Βράζει ΠΡΟΦΑΝΩΣ και μόνο επειδή η θερμοκρασία του έχει φτάσει ακριβώς στο σημείο βρασμού του μείγματος που περιέχεται μέσα του (ένα αφέψημα από “Μαρξιστικές θεωρίες”, “χάρακες”, “διαβήτες”, “γλαυκώματα”, “κυρίες και κύριοι”, “οθόνες αφής” καθώς και πιο χρήσιμα πράγματα όπως κριτική σκέψη”, “μαθηματικές ιδιοφυίες”, “μια καλή δικαιολογία για το πότε θα γίνεις μάνα” κ.α.).

***

Του άλλου οι μπουρμπουλήθρες “είναι τέεελειες”! Όμορφες, αυθόρμητες, χαοτικές, μπουρμπουλήθρες. Που σκάνε, που επιπλέουν, που πετάνε σαν σαπουνόφουσκες, που καθρεφτίζουν το είδωλό σου ανάποδα, που ιριδίζουν. Που πίνουν Irish-Coffee, που μιλάνε διαλέκτους όπως “Παφ”, “Μπλουμ” και “Κλουκ” ή και άλλες που δεν σκάνε ποτέ και γλιστράαααανε αργά μέχρι την άκρη του νερού και πιάνουν μια γωνίτσα και δεν λένε καμία από τις παραπάνω λέξεις μέχρι να πεθάνουν απ’ την σιωπή τους και να σκάσουν διακριτικά κλέβοντας την παράσταση…

***

Βράζει ΠΡΟΦΑΝΩΣ και μόνο από θυμό, από έρωτα, από χαρά, από ανυπομονησία, από γκάβλες (και όχι καύλες) αλλά κυρίως “γιατί έτσι”. Το μείγμα που βράζει μέσα του είναι… τζαναμπέτικο, ερωτικό, 2 χρονών, κλαψιάρικο, μαγευτικό, χαρούμενο, ζηλιάρικο, πεισμωμένο, απογοητευμένο, δολοφονικό, δηλητηριώδες, σαδιστικό, ευωδιαστό, χαζό, περιπετειώδες, καπνιστής, “αδυνατεί-να-βρει-τα-λόγια”, ανασφαλές, γοητευμένο και ΑΦΗΡΗΜΕΝΟ. Συναρπάζεται από όλα “αυτά” που είναι “εκεί” και που ΔΕΝ ΛΕΓΟΝΤΑΙ -από την πεμπτουσία των αναμνήσεων δηλαδή…

(ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μιλάμε για το πλέον κατάλληλο τσουκάλι για να βράσεις οτιδήποτε περιέχει μεσκαλίνη!)

Σε περιβάλλον/τις μέρες που υπάρχει νηνεμία, οι ατμοί των καζανιών της λογικής και του συναισθήματος υψώνονται ΕΝΩΜΕΝΟΙ με ευλυγισία και Χάρη (απ’ το Θεοχάρης, όχι απ’ το Χαράλαμπος) και χαϊδεύουν ενυδατώνοντας αρμονικά την ρινική μας κοιλότητα, λιπαίνουν την μηχανή των συνειρμών και φέρνουν άφθονα υγρά τύπου Cytheria στις γυναίκες -καθώς ξαναγυρνάνε στην αρχική υγρή μορφή τους, παραμένοντας όμως ακόμα, λίγο πιο ζεστά και εξωτικά από το χλυαρό εξωτερικό περιβάλλον ενώ στους άντρες μετατρέπονται σε δάκρυα (το μυστικιστικό φαινόμενο του ανδρικού κλάματος). Είμαστε σε έκσταση ή/και σε κατάσταση έμπνευσης.

Όταν όμως o κύριος Αίολος ανοίξει τα σακούλια του (σακούλια γεμάτα κόκα, προβλήματα, “χωρίζουμε”, αίματα περιόδου, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ, ΠΑΟΚ, ασυδοσίες, κραιπάλες, πλεονεκτο-ηδονές, “ψιλή μου δενδρολιβανιά”, κ.α.) οι ατμοί πάνε όπου τους πάει ο άνεμος κυριολεκτικά, στροβιλίζονται, διαχωρίζονται, ξαναενώνονται, δημιουργούν καταιγίδες, ναυτίες, ημικρανίες, νευρώσεις, κανονικότητες (το ίδιο είναι) και πίτσα με μπισκότα OREO. Χάνεται το αρμονικό δέσιμο μεταξύ θυμικής και λογικής σκέψης και προκύπτουν ατοπήματα…

Μπορούμε λοιπόν να διατηρήσουμε όλοι από λίγο παραπάνω αυτή τη γαμημένη απανεμιά;;;;;;;;;;;;;;;

(Εδώ απορίες τύπου ποιος τους φέρνει τους ανέμους, πόσο στο χέρι μας είναι να μην «φυσιόμαστε» χωρίς λόγο κλπ κλπ κλπ)

Ίσως κάποιος πεθάνει πληρέστερος μέσα σε μια τέτοια στιγμή…

“Άνθρωποι όλου του κόθμου χαλαρώθτε” (είπε ο παπαγάλος πριν καταλήξει σουπίτσα).

–Hspace77 ( πάνω σε ατάκα από Tom Robbins).

Ο κήπος μου

MasterOfDeception — Thu, 21 Jan 2010 23:36:05 +0000

Δεν έχω κήπο παρά έναν μικρό ακάλυπτο με μια πορτοκαλιά,μια λεμονιά,μια βερυκοκιά και κάτι κληματαριές.

One Day In My Garden

Η Νύχτα Των Ζωντανών Πολιτικών…

Jesus — Sun, 04 Oct 2009 02:50:05 +0000

Το βραδυ, μετά τις εκλογές, θα έχει πανσέληνο… Δεν μπορεί να είναι τυχαίο… Έχω ήδη κρεμάσει σκόρδα γύρω γύρω απο το σπίτι, αλλά και πάλι, έχω ένα κακό προαίσθημα.. Νομίζω πως ακούω στο βάθος φριχτούς ήχους.. Κάτι που ακούγεται σαν: “Μυαλά… Ανθρώπινα μυαλά…”

Ίσως αν είμαστε τυχεροί να μην βγούνε όλοι τους.. Μερικοί όμως θα βγούνε απόψε, πεινασμένοι για ανθρώπινα μυαλά. με λύσσα που θα κάνει τις ταινίες του Ρομέρο να μοιάζουν με καρτούν και τον Βρώμικο Χάρη να μοιάζει φλώρος..

Θα υπάρξει άραγε, ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ?

Περί ατνικειμενικότητας…

mickey — Fri, 04 Sep 2009 13:04:45 +0000

“Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ

ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΣΟ ΑΧΡΗΣΤΗ ΟΣΟ ΤΟ

μια λεσβία

να φιλάει μια άλλη λεσβία

δημόσια

με

σκοπό

να καυλώσουν οι

gay

άντρες

θαμώνες

του after που

κλείνει για καλοκαίρι άυριο

με σκοπό

όταν θα πάνε για ποτό μεθαύριο το πρωί να τους βρουν εκεί και να τους βγάλουν γκόμενους.”

“Πφφφ… κάτι τέτοιο πάνω κάτω.“

PPParty!!!!!!!!!!!!!

Georgia M. — Tue, 16 Jun 2009 14:08:20 +0000

||||

Έρχεσαι εσύ και μου λές για διαμάντια, χρυσάφια και για την άκρη του ουράνιου τόξου! Για λοταρίες και μετοχές για ναυάγια και πειρατές, και επιμένεις.
‘Αφησέ με.
Δεν πρόκειται να με πείσεις ποτέ! Ο πιο μεγάλος θησαυρός της ζωής, του σύμπαντος και των πάντων είναι ένας.

Η φιλία!

||||

Τι θεωρείς εσύ πως είναι η φιλία?! Αυτό που σε βγάζει απο την μιζέρια σου? Αυτό που σε ξεκολλάει απο τα κολλήματά σου ή που σε κολλάει στα κολλήματά του? Αυτό που του μαθαίνεις τα σημαντικά και τα ασήμαντά σου!? Αυτό που σε κάνει να μη νιώθεις μόνος/πελαγωμένος/ανυπεράσπιστος/βλάκας???

Ίσως.

Ίσως αυτά και άλλα τόσα.

Ίσως τίποτα απο όλα αυτά.

Κοίταξε όμως να δεις πως το αντιλαμβανόμαστε εμείς το θέμα.

||||

- “Έχει πρόβλημα, του έπαιξε πουστιά η τράπεζα και ενώ πλήρωνε κανονικά τώρα ξαφνικά του λέει πως αν δεν βρει 1200 ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα του παίρνουν την υποθήκη!”

- “Πλάκα κάνεις!!για 1200 ευρώ να χάσει την υποθήκη!? Να βοηθήσουμε! αλλά πως?! Όλοι άφραγκοι είμαστε!”

- Ελα ρε! Θα κάνουμε…Πάρτυ!!δεν έχουμε κάτι να χάσουμε! Θα περάσουμε και καλά!

και

ακριβώς έτσι πάρθηκε η απόφαση για το πάρτυ!

||||

Το πρώτο πάρτυ της -διάσημης- Pateras Productions γίνεται για αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Η ιδέα ήταν για ένα απλό πάρτυ, αλλά τελικά πρόκειται για το event του μήνα!

αν δεν με πιστεύεις, δες εδώ:

Acoustic Sets απο Coin, Jane Doe, Baron Anastis Van Hustler και 11 Puppies

Dj Sets απο Coo Radio και Paranoise Radio καθώς και Leaf, Nema, Ανεστης, Sino (και ίσως και η αφεντιά μου)

Μουσικές απο Jazz, Funk, Alternative Rock, Rock, Indie Rock, μέχρι 80’s ελληνική pop και Ρεμπέτικα!

Ποτά απο φτηνές μπύρες μέχρι τα πιο εντυπωσιακά κοκτειλ που έχεις δει ποτε! (εδώ ίσως υπερβάλλω λίγο.. ίσως πάλι και όχι!)

Ζογκλέρ, ταχυδακτυλουργοί, νεράιδες, μάγοι, εξωγήινοι, δεινόσαυροι , και ο ίδιος Πατέρας ΑΥΤΟΠΡΩΣΟΠΩΣ θα μας τιμήσουν επίσης με την παρουσία τους!!

||||

Το πάρτυ είναι θα είναι ΤΕΛΕΙΟ και για καλό σκοπό αλλά και μόνο επειδή

Η πιο ΧΑΟΤΙΚΗ παρέα του κόσμου κατάφερε να οργανωθεί

ΕΣΥ πρέπει να έρθεις!

Το Σαββατο στις 8 το απογευμα, στα γρασίδια της φιλοσοφικής.

: Pateras Prods Party!

Το Event στο Facebook!

η ιστορία της ζωής μου

christina — Sun, 07 Jun 2009 14:02:06 +0000

Τί αίσχος, τί ντροπή…Μια τρανή πατάτα με μαγειρική ποδιά, ένα μεγάλο τσουκάλι στο χέρι και βατραχοπέδιλα στα πόδια, που επιβράδυναν αισθητά την ταχύτητά της, με κυνηγάει βγάζοντας περίεργες και άναρθρες κραυγές από το ράμφος της, το νόημα των οποίων, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω καθόλου…Τρέχω να σωθώ αλλά ένα αίσθημα ότι δεν κουνιέμαι ούτε πιθαμή απ’το μέρος που ήμουν πριν με κατακλύζει και με κάνει να νιώθω πολύ άβολα..Τί να κάνω; Πού να κρυφτώ; Χριστέ μου…Θα εξοντωθώ και θα φαγωθώ από μια γιγαντιαία πατάτα με ράμφος και βατραχοπέδιλα!!! ”Καλά μου φαινόταν ύποπτη εκείνη η αγγελία, σκέφτομαι…Άκου ζητήται άνθρωπος με δυσκινησία και χονδρή κοιλιά! Τί σκεφτόμουν και πήγα; Τουλάχιστον ας με κάνει στον ατμό με μπρόκολα και καροτάκια, γιατί δεν μπορώ καθόλου τα λίπη και τις τοξίνες”. Ξαφνικά μια μεγάλη τρύπα εμφανίστηκε κάτω απ’τα πόδια μου, και ένα λεπτό αργότερα το πρόβλημα της τεράστιας πατάτας είχε περάσει στη σφαίρα του παρελθόντος. Τώρα νέα ζητήματα απασχολούσαν τον πανέμορφο εγκέφαλό μου. Έπεφτα και έπεφτα σε μια καταιγιστική δίνη χρωμάτων…Πράσινο, κόκκινο, μπλε, κίτρινο, πουά, ριγέ…Και πήγαινα όλο και πιο κάτω, μέχρι που προσγειώθηκα ζαλισμένη πάνω σε έναν τεράστιο (πάλι), φουσκωτό όγκο.
”Τί σκατά είναι πάλι αυτό;” αναρωτήθηκα. Σηκώθηκα με αργές και προσεκτικές κινήσεις και..ωω, my God… συνειδητοποίησα πως βρισκόμουν πάνω στην κοιλιά ενός ευτραφούς γίγαντα (και λέω ευτραφούς, γιατί η μετέπειτα φιλία μας δεν μου επιτρέπει να τον αποκαλέσω παχύσαρκο, κοιλαρά, χοντροβούβαλο και άσχημο). Τελοσπάντων, φαίνεται πως η άτσαλη προσγείωσή μου πάνω στη φουσκωτή κοιλιά του τον έβγαλε απ’τον λήθαργο. Ξύπνησε έντρομος μη καταλαβαίνοντας τί είχε συμβεί. Τώρα, σκεφτόμενη τί θα μπορούσε να συμβεί αν πεταγόταν απότομα απ’την έκπληξη της ξαφνικής εμφάνισης της αφεντιάς μου μπροστά του, ευχαριστώ τον Αλλάχ για την ήρεμη αντίδρασή του. Μ’αυτά και μ’αυτά, γίναμε οι καλύτεροι φίλοι. Με άφησε ακόμα να χαιδέψω το συμπαθή μαλλιαρό κροκοδειλάκο του που τόσο αγαπούσε και φρόντιζε. Ύστερα καθήσαμε να φάμε τον ζωμό από πικραμύγδαλα και γλυκόριζα που ετοίμασε προς τιμήν μου…πολύ δροσιστικός, οφείλω να ομολογήσω, και ξεκινήσαμε μια μακροσκελή φιλοσοφική συζήτηση για την κατάσταση και τη θέση των γυναικών στις ανατολικές χώρες, καθώς και την παραβίαση των δικαιωμάτων των άμοιρων των ζώων-πειραματοζώων. Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, αλλά κάποια στιγμή κουραστήκαμε και το ρίξαμε στο κουτσομολιό.
Μου είπε για τη γριούλα γειτόνισσά του, που κάθε πρωί τον ξυπνά με άριες και μετά το ρίχνει στα τσιφτετέλια μαζί με τη σεξοβόμβα γραμματέα φίλη της από τον τοπικό σύλλογο ΚΑΠΗ και τον ατυχή συνταξιούχο που έχασε το δεξί του μάτι, το μεσαίο δάχτυλο του αριστερού χεριού του καθώς και κάθε ίχνος μαλλιού που είχε στην επανάσταση του ‘21. Μου είπε για την δύστροπη και κακεντρεχή φραγκόκοτα που περνάει κάθε μεσημέρι απ’το δρόμο του ρίχνοντας βλαστημιές και κάθε είδους κατάρες στον καθένα που φτερνίζεται κοντά της. Μου είπε επίσης για τον κυρ-Χαραλάμπη που δεν ήθελε να τον παντρέψουνε και τελικά το έσκασε με το χασάπη της γειτονιάς για τα νησιά του Πάσχα και από τότε λαμβάνει κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα ένα καλάθι με αυγά πασχαλινά, μάλλον είχε μπερδέψει τις γιορτές, κατέληξε ο συμπαθέστατος φιλαράκος μου. Όταν τελικά εξοντωθήκαμε από την πολύωρη κουβεντα μας, σηκώθηκα να φύγω. Τον ευχαρίστησα για το λουκούλιο γεύμα που μου προσέφερε και για τη φιλία του που τόσο απλόχερα μου έδωσε σε εκείνη την σκοτεινή και δύσκολη στιγμή της ζωής μου και αποχώρησα κεφάτη για το άπειρο κι ακόμα παραπέρα.
Χοροπηδούσα αμέριμνη στο δάσος της θρυλικής Φρουτοπίας τραγουδώντας το γνωστό τραγουδάκι “Περπατώ, περπατώ μες το δάσος, όταν ο λύκος δεν είναι ‘δώ, λύκε, λύκε είσαι εδώ;” όταν ξάφνου εμφανίστηκε πίσω από μια γέρικη και άρρωστη κερασιά ένα κοριτσάκι ντυμένο στα κόκκινα με προβιά λύκου στην πλάτη και λυκίσια δόντια, εμφανώς ένθετα.”Κάπου την ξέρω” συλλογίστηκα, αλλά πριν προλάβω να βγάλω κιχ, χύμηξε καταπάνω μου με έναν βρυχηθμό, κάτι που ακούστηκε κάπως σαν ” Βάζω τα παππούτσια μου και σε κυνηγώ”, αν και δεν είμαι εντελώς σίγουρη. Για να μην τα πολυλογώ, με έσυρε μέχρι ένα χαριτωμένο σπιτάκι στην καρδιά του δάσους και έβαλε ένα τσουκάλι στη φωτιά για να βράσει νερό με μπρόκολα και ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι. ”Ευτυχώς, σκέφτηκα, είναι κι αυτή της υγειηνής”. Όταν έβρασε το νερό και ήταν έτοιμη να με τοποθετήσει στο τσουκάλι και να αρχίσει το μαγείρεμα, άνοιξε η πόρτα και εμφανίστηκε μια λύκαινα με ροζ πουά φόρεμα και μπικουτί στο κεφάλι, έκανε έναν πήδο, προσγειώθηκε στο κεφάλι της μικρής και με άρπαξε απ’τα χέρια της. ”Δεν σου είπα Κοκκινοσκουφίτσα (”Α, μα σωστά! Πώς δεν το είχα κατάλάβει;”) να μην το κουνήσεις απ’το σπίτι και να κάνεις τα μαθήματα σου μέχρι να γυρίσω απ’τη γειτόνισσα; Γρήγορα στο δωμάτιό σου και να μην το κουνήσεις ρούπι!”. Όταν έφυγε η Κοκκινοσκουφίτσα με άφησε πάνω στο μπαουλοντίβανο που βρισκόταν στη γωνία και είπε με εμπαθή φωνή: ”Συγχωρήστε την κόρη μου, σας παρακαλώ, έχει κάποιο είδος νευρολογικής ψυχωτικής εμμονής και πιστεύει πως είναι λύκος, έχω προσπαθήσει τα πάντα, την έχω πάει στους καλύτερους γιατρούς του εξωτερικού, αλλά τίποτα! Λοιπόν, να σας κεράσω ένα απεριτίφ; ένα βερμουτάκι; ένα γλυκό συκαλάκι βρε αδερφέ.. Όχι; Καλά λοιπόν. Αντίο σας”. Κι έτσι έφυγα.
Στο τέλος του δάσους ανακάλυψα ένα ανέγγιχτο, από χέρι ανθρώπου, ξέφωτο με ένα γαλήνιο ποταμάκι, τρεις καταρράκτες κι ένα supermarket. ”Πολύ ωραίο μέρος, σκέφτηκα, θα ήταν καλή ιδέα να στήσω εδώ το τσίρκο μου!”. Κι έτσι ξεκήνησα δουλειά. Ουφ, τί κούραση ήταν κι αυτή; Τελικά τα κατάφερα και ξεκίνησα για το κοντινό χωριό, όπου και προσέλαβα ένα ντελάλη με αδρή πληρωμή να ενημερώσει τους χωρικούς για το προτώτυπο και διασκεδαστικό θέαμα που προσφέρει το… ”ΥΠΕΡΛΑΜΠΡΟ, ΔΡΟΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΧΑΡΩΠΑ-ΤΑ-ΔΥΟ-ΜΟΥ-ΧΕΡΙΑ-ΤΑ-ΧΤΥΠΩ ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ ΤΟΥ ΤΣΙΡΚΟΥ ΜΟΥ”. Αφού έδωσα στον ντελάλη ένα βαρέλι χειροποίητης μαύρης μπύρας, ένα τσιουάουα κι ένα μπρελόκ με τον Μαραντόνα ως πληρωμή, γύρισα στο τσίρκο μου και άρχισα τις ετοιμασίες μου για τα λαμπρά εγκαίνια. Αφού έβαλα την φορεσιά γκέϊσας που μου είχε δωρίσει σ’ένα ταξίδι μου ο αξιότιμος Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων της Καλαμπάκας, πήγα να εμψυχώσω τα μυρμήγκια που είχαν τρομερό τρακ, σε αντίθεση με τις ατάραχες κατσαρίδες που ήταν συνηθησμένες σε τέτοιου είδους παραστάσεις. Είχε φτάσει σχεδόν η ώρα του show και ακόμα δεν είχε καταφτάσει κανείς. Τότε ήταν που αγχώθηκα λίγο, αλλά προσπάθησα να μην το δείξω στα μυρμήγκια, γιατί το τρακ μου ήξερα πως θα προκαλέσει την ομαδική αυτοκτονία τους, όπως με είχαν προειδοποιήσει. Τελικά, ο πρώτος (και τελευταίος) θεατής μας κατέφτασε. Ήταν ένας περίεργος τυπάκος με κόκκινη μύτη, ένα τελειωμένο μπουκάλι ουίσκυ στο χέρι και εμφανή απορία στο μάτι. Μόλις έφτασε μπροστά μου του χαμογέλασα ευγενικά και του είπα καλόκαρδα ”Καλωσήρθες, φίλε μου!”. Αυτός δεν φάνηκε να χάρηκε και πολύ με τον καλοσηνάτο, γλυκό και εγκάρδιο τρόπο μου. Μόνο με ρώτησε τραυλίζοντας: ”Μα καλά, πού είναι το ΥΠΕΡΜΕΤΡΟ, ΔΡΟΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΧΑΡΩΠΑ-ΤΑ-ΔΥΟ-ΜΟΥ-ΝΤΕΦΙΑ-ΤΑ-ΧΤΥΠΩ ΥΠΕΡΠΙΩΜΑ ΤΟΥ ΤΣΙΡΚΟΥΜΠΟΥ;”. Εγώ κοντοστάθηκα στεναχωρημένη, σκεφτόμενη αν θα έπρεπε να του πω την αλήθεια ή να τον κοροϊδέψω, αλλά μετά του έδειξα με το χέρι μια κατεύθυνση και του είπα: ”Από ‘κει, ο Τσιρκουμπού είναι στα 500 μέτρα από εδώ. Προχωρήστε και θα τον δείτε μπροστά σας”. Τελικά δεν εμφανίστηκε κανείς! Εγώ ήμουν πολύ καταβεβλημένη, ενώ τα μυρμήγκια είχαν υποστεί τρομερό σοκ από την απόρριψη. Έσπασαν το συμβόλαιο μας και έφυγαν μετανάστες στη Γερμανία.
Μετά απ’αυτήν την παταγώδη απτυχία μου δεν είχα καμία άλλη επιλογή απ’το να φύγω για την μακρινή Γη της Πυράς. Εκεί ζούσε ο μπατζανάκης της θείας της ανηψιάς του προπάππου της αδερφής μου και μου είχε πει πως όποτε θελήσω να δουλέψω σκληρά για ένα ξεροκάματο να πάω να με βάλει να μαζέυω τα κουκούτσια των καρπουζιών για να τα κάνει μαρμελάδα η παχύσαρκη, κοιλαρού, χοντροβουβάλα και άσχημη γυναίκα του (ποτέ δεν τη συμπάθησα). Και πήγα… Ακόμη εδώ είμαι. Η δουλειά καλή, παντρεύτηκα κι ένα παληκάρι σαν τα κρύα τα νερά με χρόνιο πρόβλημα στα νεφρά και πλακουτσωτή μύτη, υιοθετήσαμε κι ένα λαμπραντόρ με μαύρες βούλες γιατί είναι στείρος ο καλός μου και ζήσαμε εμείς καλά κι εμείς καλύτερα!

ανα-κινοθεσυ

satan — Sat, 04 Apr 2009 22:39:19 +0000

ok. λιπον λιπων λυπον λοιυυυυυπυυοοον ας το καλή μου καλή μουυυυυ χορτάρι έβοσκες καθώς καθος χορτάρει ο κύριος με το όνομαπαλάχτικεκαικαλά πολύ καλά όπος όπως λέμε άνεμος αέρας φυσάει λέμε – οχι αλίθεια τώρα αλήθεια – θα τις βάζαμε κάτω και θα τις μετράγαμε ποιοςτηνέχειμεγάαααλη και όταν τηνέβγαζε ΤΣΟΥΠ μια με τον μπαλτάμπαλντάμεκάτιβαρύρεπαιδίμου όχι πος γουστάρω τέτιες σαΔομαζότεχνικές απλά που και που σαδομαζώ όπος εσύ -εσύμουτοζίτισες-κυρίακιρίααυτός ξεκίνισε πρότος.κυρίακιρθααυτός είναι ο μαλάκας του σχωλείου.αυτουνου του γαμιέτε το σπίτι…..αυτός έσμπροχνε χόρτο στη ν τουλέτα στο διάλιμα!Ω!νεναι εγώ είμαι ο ΡΟΥΦΙΆΝΟΣ οχι δεν κατάλαβες-εγω είμαι-εγωεγό τα πα όλαοολα στους μπάτσους στο δικαστίριο στι κιρια ο δικαστισ ιταν σκατόφατσα όπος ακούγετεκαιόποςείναιμια σκατόφατσα για φτο τον έδοσα στους μπάτσους και μετά τους μπάτσους σε δάφτον και μετά όλους στην κυρία είμαι ο ρουφιάνος ΣΟΥ ΛΈΩ καιτέλος ίπα όλα τα κακάκαιάσχιμα πράματα που έχω κάνει θιά δίκη και κατάρες εξοθ ρανού ήρθανε κε με βίκαν μόνο απίστεφτος όποςλέμε μι πιστευτος πόνος έπεστο κορμί μου σε αυτίκαι την επόμενη ζωή

γιαπερισότερες πλιροφορίες θα με βρίτε στο κινιτόμου….