Αιώνια ηλιόλουστη Αγωνία

Αδιαφορία του φόβου

Γραπώνω τη στιγμή μου

Κόκκαλα στην ατροφία της σάρκας,

Μουσική χρωματίζει θορύβους στους τοίχους:

Δομή ενός αγνού και απόλυτα ΑΣΦΑΛΟΥΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Νυσταγμένα μάτια που τρέφονται με μπύρες και τσιγάρα

ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ ΕΞΑΠΛΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΧΗΜΕΙΑ του τίποτα

ενοχή καλυμμένη με κουβέρτες

Ατέρμονα χανγκόβερ με συνοδία θολωμένες σκέψεις

Και μια ξαφνική συνειδητοποίηση της ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΑΠΑΘΕΙΑΣ σε κάνει να χαμογελάς κάθε βράδυ

δικέ μου..

Ω! Δώσε μας απαυτό το καινούργιο, το χάπινες.

Σόρι, έρχεται σε οικονομική συσκευασία με 4 ξυραφάκια και τζελ,

τώρα ΜοΝο: 7,99€.

Guilty as charged

Τα όνειρα των παιδιών συναντιούνται κάπου όλα μαζί. Έτσι, το ντυμένο καγκουρώ του Χάρη μπαίνει στο ίδιο ασανσερ με τη γειτόνισσα της Κορίνας και τα παιδιά της. Τα μικρά τη                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 της κοπέλας το κοιτούν με ανοιχτό στόμα-σίγουρα δεν είχαν ξαναδεί τέτοιο ζώο στη σύντομη ζωή τους. Το καγκουρώ σηκώνει τη φούστα του και βγάζει από το μάρσιπο καραμέλες για τα παιδάκια και τους τις δίνει. Την ώρα που κλείνει η πόρτα του ασανσέρ μπουκάρει μέσα στην πολυκατοικία ο μπάτσος που κυνηγά το Δημήτρη και προσπαθεί να χωθεί και αυτός. Αλλά η πόρτα κλείνει μπροστά του κι αυτός τη βαράει με το γκλομπ. Μάλλον θα ήθελε να χτυπάει άνθρωπο που θ’αντιδρούσε στο χτύπημα και θ’ανοιγε το στόμα για να βγει ο πόνος.  Όμως αυτό είναι.Η πόρτα κλείνει. Δε θέλουμε μπάτσους στα όνειρα μας και τύρρανους στη ζωή μας.

Ο χαρακτήρας είχε δημιουργηθεί γιατί χρειαζόταν να δημιουργηθεί και απ’ οτι θυμάμαι τον είχα φτιάξει στο μυαλό μου σε ηλικία 6 χρόνων. Εκείνο που με στεναχωρεί είναι οτι τον είχα φτιάξει για έναν και μοναδικό λόγο. Δεν υπήρχε πράσινο στην ζωή μου. Μόνο λυπημένες αποχρώσεις του γκρι.
Ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω για να με διασκεδάζω κάθε φορά που βρισκόμουν στην πόλη ή και σε μέρη που τους έλειπε το πράσινο.

Η φαντασία οργίαζε!

Τόσο πολύ, που είχα την εντύπωση οτι όταν με κοιτούσαν οι γονείς μου, νομίζαν οτι είχα μικρές κρίσεις επιληψίας. Εστίαζα το βλέμμα μου στο άπειρο και κοκάλωνα. Δεν θα μου φαινόταν περίεργο αν καμιά φορά έβλεπα να στάζουν στην μπλούζα μου σάλια απο το στόμα μου.

…

Θα σας πω για την πρώτη φορά. Για την γέννηση του Πράσινου Ήρωα! Μπορεί να ήταν και ένα σοφός μάγος, δεν θυμάμαι ακριβός.
Ήμουν στο αμάξι των γονιών μου πηγαίναμε διακοπές στην Πάργα. Εξαίρετο μέρος!
Στην διαδρομή το μόνο που έβλεπα ήταν καλλιεργημένες εκτάσεις και μισοκτισμένα σπίτια. Ε ως εδώ είπα μέσα μου όταν μπήκαμε σε μια βιομηχανική περιοχή. Μύριζε πολύ άσχημα, κάτι σαν καμένα κουράδια. Είχα σουφρώσει τα φρύδια σφίγγοντας τα δόντια μου και εμφάνισα αρκετά μέτρα μακριά απο τα κτίρια έναν άνθρωπο με την φαντασία μου. Τα ρούχα του θύμιζαν μάγο του μεσαίωνα μόνο που τα πάντα είχαν πράσινες αποχρώσεις.
Σήκωσε λοιπόν το χέρι του και το κυμάτισε μπροστά απο τα κτίρια.  Ξαφνικά το έδαφος άρχισε να σείεται, ώσπου ένα τεράστιο δέντρο άρχισε να ξεφυτρώνει απο το έδαφος. Ήταν τόσο μεγάλο που ο κορμός του πρέπει να ήταν τουλάχιστον διακόσια μέτρα σε φάρδος.
Άρχισε να μεγαλώνει το δέντρο και να διαλύει κυριολεκτικά τα κτίρια μέσα σε δευτερόλεπτα. Οι εργάτες έτρεχαν πανικόβλητοι, τα φουγάρα έπεφταν σαν τραπουλόχαρτα και δίπλα απο το μεγάλο δέντρο είχαν αρχίσει να φυτρώνουν και εκατοντάδες άλλα, κανονικού μεγέθους όμως.
Μέσα σε ένα λεπτό το μόνο που είχε μείνει, ήταν ένα καταπράσινο δάσος  αρκετών χιλιομέτρων και στην μέση κυριαρχούσε αυτό το τεράστιο δέντρο που έκανε την αρχή…
Ο Πράσινος Ήρωας είχε εξαφανιστεί κι εγώ απλός θαύμαζα το καινούργιο του δημιούργημα!
Ένα Ήρωας είχε γεννηθεί! Ζήτω ο νέος Ήρωας! Ήταν απίστευτό το τι μπορούσε να κάνει. Μπορούσε να μετατρέψει ολόκληρες εκτάσεις απο ορυζώνες σε μια κόκκινη θάλασσα από παπαρούνες ή μεγάλα κτίρια σε πυκνά άλση που θα είχαν στην μέση και μια πανέμορφη λιμνούλα. Ολόκληρα βουνά που δεν είχαν βλάστηση με ένα κούνημα του χεριού του τα έκανε πράσινα με δεκάδες είδη δέντρων.
Κάποιες φορές τον έβλεπα να πετάει δίπλα απο το αμάξι μας και να με χαιρετάει. Ήταν απίστευτο αυτό που συνέβαινε. Ενώ πετούσε δίπλα μας, παράλληλα τα πάντα γίνονταν πράσινα. Απο βρύα και λειχήνες μέχρι ελιές πεντακοσίων ετών που φύτρωναν σε δευτερόλεπτα. Μέσα απο το αμάξι μπροστά μου έβλεπα ένα ξερό τοπίο και μόλις κοιτούσα πίσω έβλεπα τις δημιουργίες του προσωπικού μου ήρωα! Ήταν θαυμάσιος. Μετέτρεψε μια βαρετή διαδρομή στην καλύτερη μέρα της χρονιάς μου! Όλα είχαν γίνει καταπράσινα!

Κάποιες φορές όμως, χρόνια μετά, χρησιμοποιούσα τον ήρωα μου για άσχημο σκοπό. Μια φορά τον είχα βάλει να μετατρέψει όλες τις περιοχές δίπλα απο το σπίτι μου σε δάσος με πεύκα μόνο και μόνο για να νιώθω εγώ χαρούμενος. Που θα έμεναν όλοι αυτοί οι κακόμοιροι που θα τους είχε καταστραφεί το σπίτι; Και δεν μιλάμε για δυο και τρεις οικογένειες αλλα για όλες τις πολυκατοικίες που βρίσκονταν στο τετράγωνο που βρισκόταν το σπίτι μου. Ή το χειρότερο, που ντρέπομαι πολύ που το είχα σκεφτεί…Τον είχα διατάξει να μετατρέψει όλες τις μεγαλουπόλεις της γης σε δάση, αφού πρώτα έβαζε αναρριχώμενα φυτά να σκοτώσουν όλους τους εργάτες που εργάζονταν στον Αμαζόνιο και έκοβαν δέντρα. Εννοείται πως μετά απο αυτό, θα έφερνε το δάσος του Αμαζονίου στην παλιά του αρχική κατάσταση. Α…όλα κι’ ολα, όχι μισές δουλειές.

…

Τα χρόνια περάσανε που λέτε και είχα σταματήσει να χρησιμοποιώ τον μάγο με τα πράσινα ρούχα. Τον είχα αφήσει να μαραζώνει…
Πλέον o ήρωας μου είχε γεράσει και είχε χάσει τα μυαλά του. Alzheimer, κρίσεις παλιμπαιδισμού, κατουρημένα σεντόνια και μια βιβλιοθήκη με χάπια.
Την τελευταία φορά που πήγα να του κάνω επίσκεψη στην κλινική που βρισκόταν, στεναχωρέθηκα τόσο, που ήθελα να βάλω τα κλάματα.  Τον είδα να κάθεται σε μια αναπηρική καρέκλα και να κάνει καλλιτεχνίες με το τρεμάμενο χέρι του.
Τον χαιρέτησα από μακριά γιατί δεν ήθελα να τον τρομάξω. Είχα δει ότι ήταν πολύ απορροφημένος απο την ζωγραφιά του. Με το που με είδε, άνοιξε το στόμα του απο χαρά και τα γέρικα μάτια του άρχισαν να λάμπουν. Αυτό που σίγουρα έδειχνε η έκφραση του ήταν ένα ενθουσιώδες «Με θυμήθηκες επιτέλους!».
Μετά…κατουρήθηκε επάνω του. Σίγουρα δεν το πρόσεξε γιατί είχε ήδη αρχίσει να μου κάνει νόημα με το χέρι του να τον πλησιάσω για να δω το τι ζωγράφιζε και η έκφραση του δεν είχε αλλάξει καθόλου.
Δεν μπόρεσα να κρατηθώ και έφυγα με δάκρυα σε κάποια άλλη σκέψη του μυαλού μου. Άραγε τί ήθελε να μου δείξει ο παππούλης…

…

Μέρες μετά, μια νοσοκόμα που λέγονταν «Αοαέω» με πήρε τηλέφωνο στον μετωπικό λοβό μου για να με ειδοποιήσει για τον θάνατο του Πράσινου Ήρωα. Μου ζήτησε να περάσω απο την κλινική που άφησε την τελευταία του πνοή για να παραλάβω τα υπάρχοντα του.
Μα πώς γίνεται να πεθάνει μια σκέψη; Είναι αδύνατο! Κανείς δεν πεθαίνει στο μυαλό μου! Εγώ είμαι ο αρχηγός των σκέψεων μου και κανένας άλλος.
Τέλος πάντων, άφησα τα νεύρα μου μέσα σε μια μασημένη τσίχλα που την πέταξα γρήγορα σε ένα κάδο σκουπιδιών και έφυγα πετώντας στο νοσοκομείο για να παραλάβω τα υπάρχοντα του παππού.
Είχα στα χέρια μου ένα φάκελο καφέ χρώματος απο αυτούς που χρησιμοποιούμε για να στείλουμε Α4 σελίδες με το ταχυδρομείο. Το άνοιξα με αρκετή περιέργεια μπορώ να πώ. Ήταν η καλλιτεχνία του παππού! Ήταν κάποιες λέξεις που σχηματίζονταν απο κολλημένες φακές επάνω σε λευκό χαρτόνι. Δεν έχασα ευκαιρία και διάβασα τi έλεγε.

«Για να μην σου λερώνω τον τοίχο, φύτεψε ένα αναρριχώμενο»

Γρήγορα σχηματίστηκε ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο μου. Ωραία είπα! Θα το μετατρέψω σε stencil και θα το τυπώσω σε όλους τους τοίχους της πόλης!

Η νοσοκόμα επίσης μου έδωσε σε μια σαπουνόφουσκα την τέφρα του παππού. Έπρεπε να κάνω την περιφορά της τέφρας σε περιοχές του εγκεφάλου μου ως ένδειξη σεβασμού μιας παιδικής σκέψης που είχε αφήσει την τελευταία της πνοή πριν από μέρες.
Κρατώντας στο ένα χέρι μου την σαπουνόφουσκα, άρχισα να πετάω στις ποιο περίεργες και χαρούμενες σκέψεις του στο μυαλό μου.  Στις χιονισμένες βουνοκορφές του Αμπλαούμπλα, στις κρυστάλλινες ηλιόλουστες παραλίες του Τίποτα που ήταν γεμάτες από μικροσκοπικά κατακόκκινα καβουράκια που μαζεύονταν σε παρέες πίνοντας τοσοδούλικα ποτηράκια με ρακί, που αν έστηνες αφτί κατά το σούρουπο, θα άκουγες όμορφα παραμύθια.
Έκανα μια στάση μέση σε ένα άνθος Ντάτουλας και συνέχισα στους αιώνιους καταρράκτες του Πούστυ αλλά και στον πράσινο τοίχο που έγραφε με μαύρα γράμματα «Γλού γαμιέται η μάνα σου».
Τέλος, κατέληξα σε έναν όμορφο ναό επάνω στην κορυφή του Ολύμπου. Μπαίνοντας μέσα, άφησα απαλά την Σαπουνόφουσκα στο κέντρο του βωμού.  Γύρισα την μανιβέλα από το ιερό γραμμόφωνο που βρίσκονταν αριστερά. Άρχισε να παίζει η «πλάκα» που λεγόταν «Τάτα Αγκού» και είχε γέλια από νεογέννητα μωρά. Η καλύτερη μουσική νομίζω γι’ αυτές τις περιστάσεις…

Έβγαλα το ένα παπούτσι και την κάλτσα από το ένα πόδι μου, κάθισα κάτω στο πάτωμα και με τα δόντια μου  έκοψα κομμάτι από το νύχι του μεγάλου μου δαχτύλου. Πιάνοντας το με περίσσια χάρη, έσκασα την σαπουνόφουσκα.
Η τέφρα διασκορπίστηκε σε όλο το μέρος. Έβαλα την κάλτσα και το παπούτσι μου και πέταξα προς την πραγματικότητα.

Έφαγα ένα κομμάτι παστουρμαδόπιτα και ξάπλωσα να κοιμηθώ.

Ά ρε παππού….