“Δε νιώθω πόνο. Δεν υπάρχει πόνος. Δεν είμαι θνητός. Είμαι αθάνατος.Είμαι θεός.”

Προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, στο να το δοκιμάσει αυτό. Άναψε ένα κερί. Έβαλε το δάχτυλο του πάνω από τη φλόγα επίμονα. Το’χε κάνει και στο παρελθόν, αλλά περισσότερο από απόγνωση. Αυτή τη φορά ήταν ενθουσιασμένος,δεν ένιωθε ενθουσιασμένος βέβαια γιατί όπως είπαμε είχε αποστασιοποιηθεί σχεδόν πλήρως από κάθε αίσθημα,είχε όμως ένα τρελό ίσως λιγάκι αρρωστημένο χαμόγελο στο πρόσωπο του.

“Όλα είναι σκέψη.Όλα είναι θέμα πίστης” έλεγε από μέσα του, επανηλειμέννα καθώς η φλόγα του έκαιγε τα δάχτυλα. Δεν κατάλαβε και πολλά. Δεν ένιωσε σχεδόν τίποτα.Μόνο λίγο σαν έτρεμε ένιωσε κάτι σαν ηδονή.

“Ναι ναι, αυτό είναι,είναι τρελό!”

Το έκανε μέχρις ότου όλα του τα δάχτυλα βγάλαν φουσκάλες.Ύστερα στριφογύριζε στο δωμάτιο για ακαθόριστο χρονικό διάστημα, σκεφτόμενος σαν μανιακός σχετικά με τη δύναμη της σκέψης και της πίστης.Τελικά αποφάσισε να βγει έξω για μια βόλτα. Βρίσκει ένα μπουκάλι μπύρα στο ψυγείο.”Α,πράσινη” σκέφτεται.Την πίνει όλη μονορούφι,αν και η μισή χύθηκε στην μπλούζα του.Βγαίνει έξω από το διαμέρισμα του στην Ομόνοια και πάει μια βόλτα στα εντελώς κακόφημα στενάκια της Πειραιώς, εκεί κοντά στη Γερανίου. Εν τω μεταξύ, όσο περνούσε η ώρα τόσο έχανε και αυτόν τον λίγο έλεγχο που είχε. Όσο πήγαινε τόσο πιο πολύ έχανε την αίσθηση του εγώ του, από ένα σημείο και μετά ότι θα έκανε ή θα σκεφτόταν δεν θα καταγραφόταν καν στη μνήμη του.

Προχωράει στη Γερανίου, γεμάτη πρεζάκια και εμπόρους. Σε κάποια φάση κατουρήθηκε πάνω του.Φυσικά δεν πήρε καν χαμπάρι. Τον έχουνε κοζάρει φυσικά διάφορων ειδών ύαινες,κυρίως  πρεζάκια που θέλουν να κάνουν καμμιά φέρμα για να βγάλουν τη δόση τους. Αυτός σε μια φάση κατεβάζει τελείως το παντελόνι και το βρακί του. Τον πλησιάζει ένας πακιστανός με σκοπό να τον εκμεταλλευτεί στην κατάσταση που είναι. Του στήνει κώλο. “Για να δούμε ποιος είναι πιο άντρας”.Με το που του την βάζει ο πακιστανός μια φορά στον κώλο, πετάγεται,τινάζεται, και του ρίχνει μια ροχάλα στη μούρη. Τον κοιτάει χαμογελόντας. Ο πακιστανός βγάζει μαχαίρι.Ο ψυχωτικός ανοίγει τα χέρια του,σχηματίζοντας σταυρό με το σώμα του. Του την ρίχνει ο πακιστανός στα δεξία της κοιλιάς.Εκείνη τη στιγμή λίγο ένιωσε, ένιωσε λίγο πόνο και λίγη ηδονή.

“Είμαι θεός δε νιώθω πόνο”.

Του παίρνει το μαχαίρι,τον κοιτάει χαμογελώντας σαρδόνια και αυτομαχαιρώνεται.Καρφώνει τον εαυτό του στο μέσο της κοιλιάς,απανωτά και γρήγορα, τρεις φορές.”Είμαι θεός, είμαι μεσσίας, είμαι ιησούς χριστός” φωνάζει ,πετάει το μαχαίρι κάτω και φτύνει άλλη μια ροχάλα στον πακιστανό,ο οποίος έχει κοκαλλώσει,όπως και όλοι όσοι παρατηρούσαν. Δεν τόλμησαν να παραινέβουν.

Αργότερα έχασε εντελώς το εγώ του. Δεν είχε καμμία συνείδηση και καμμία μνήμη των πράξεων του.

Κυριευμένος από το απόκοσμο,

τα απωθημένα σαν διαόλια τον κινούσαν.

Χτυπόυσε πρεζάκια και εμπόρους,πήγε να βιάσει κάτι αραπίνες που κάνανε πιάτσα, προσπάθησε να σουτάρει ηρωίνη ώστε να ναρκωθεί για να νιώσει, παραδόξως.

Φυσικά, από ένα σημείο και μετά άρχισε να σβήνει,να αργοπεθαίνει από την ακατάσχετη αιμορραγία.Τότε σίγα σίγα κάτι σαν να καταλαβαίνε,ελάχιστα ψήγματα λογικής αναδύθηκαν μέσα από τον πιο αρχέγονο φόβο. “Βρήκες τη λύση σε όλα με το μυαλό σου,έλυσες όλα τα προβλήματα με τη σκέψη σου, και έχασες το πιο σημαντικό: Το να μπορείς να νιώσεις. Κατάφερες να γίνεις θεός και διάολος, και έχασες το πιο σημαντικό,το ανθρώπινο.Μπράβο μαλάκα.”

“Δεν θέλω να πεθάνω,

πόσα θα χάσω?

πόσα μου λείψανε

πόσα δεν έκανα ο μαλακάς

γιατί να μην τα κάνω

το θάνατο θα λογαριάσω?

Σοφά λόγια λειψά – ναι

Ψεύτικα,προσποιητά,σαν βλάκας

Υποκρισίες, πόσοι είναι έτοιμοι να πεθάνουν?

Να πεθάνω? Ας ζω, μου φτάνει μόνο να ανασάνω”

Τώρα ο mr Ψ θα ανεβαίνει ανεβαίνει ανεβαίνει ανεβαίνει
Διάβασα ένα κείμενο με τίτλο ΜΗ ΓΕΡΑΣΕΙΣ
Άνοιξε η πόρτα. Η Δις Αλ Φα μου χαμογέλασε. Την αγκάλιασα με μια χάρτινη σακούλα στο χέρι.
-τι πήρες;
-τα καλύτερα βιβλία του κόσμου
-άσε… τι έκανες;
-δεν έπρεπε να κοιμηθώ σπίτι των γωνιών μου. Με ξύπνησαν άγρια χαράματα να πάω να πάρω φιλετάκια κοτόπουλου. Στήθος.
-και μετά τι;
-τι και μετά;
-τι έκανες μετά;
-α… μετά τίποτα

Και σε βλέπω τώρα δα, μπροστά μου, χαρωπό και νέο, με τα γδαρμένα σου σορτς, μια σκατοΆμστελ στο χέρι, και το κλεμμένο ποδήλατο παρατημένο λίγο πιο πίσω -φέηντ άουτ, άουτ οφ φόκους, μαδαφάκα- να λιώνει κάτω από τον ήλιο, προσπαθείς να διδάξεις σε έναν γέρο, πολύ μεγαλύτερο από τα μούτρα σου, τι σκατά γίνεται στη ζωή. Μακρύ μαύρο μαλλί, αξυρισιά που δεν κατάφερε ποτέ να μεγαλώσει και να γίνει γένι, λεπτά πόδια, φθαρμένα παπούτσια, τατουάζ μια τίγρη από τις φτηνές στο τατουατζίδικο. Το ξεκαρδιστικό της υπόθεσης είναι πως τα καταφέρνεις. Ο γέρος τώρα /

Ο γέρος κρατάει ένα μπουζούκι, κάποια μαλακία έχει κάνει με το μπουζούκι γιατί βαράει συγχωρδίες στο μπουζούκι — ο γέρος. Και μας λέει κάτι για τραγούδια των Poll. Και για ειρήνη. Κάτι με το οποίο εσύ διαφωνείς. Είναι ένα μάτσο γκόμενες γύρω μας, δεκαεπτάχρονες, μπουμπούκια του Θεού, που γκρινιάζουνε ακαταλαβίστικα, πως η μουσική δεν ταιριάζει. Αλλά το θέμα δεν είναι οι γκόμενες — οι γκόμενες πηδιούνται έτσι κι αλλιώς, κι αυτό το λέω δίχως ίχνος ρατσισμού για τις γκόμενες. Απλά γνωρίζουμε εγώ, εσύ και όλοι όσοι ξέρουμε, τα όρια, τα γούστα και τις προτεραιότητες, και αυτές δεν έχουν να κάνουν με το να πηδήξουμε. Δώσε μου το σκατομπούκαλο.

Το θέμα είναι πως έχουμε κάνει ένα τσιγάρο να, ήπιαμε τα κέρατα μας και τώρα πρέπει να βρούμε τρόπο να μοιραστούμε αυτό το μαγικό πράγμα που νιώθουμε με τον ‘έξω κόσμο’, μπάμπελφις μοστραρισμένο σε ροδέλες από καροτσάκι λαϊκής, εσύ είσαι ο Ζουλού νούμερο ένα, εγώ ο πίθηκας Τζον και ο κόσμος γεμάτος μπανάνες και εχθρούς και συνομωσία απλά βλέπει δυό μαύρα τριχωτά πράγματα να πλησιάζουν και βαράει αλύπητα. Όταν τα πάντα αποτύχουν, μελέτα την καταγωγή σου, λες και βουτάς στη θάλασσα. Και ω για το όνομα του Τσούκι Ντουκ, Θεού των πικάντικων αλλαντικών και κάθε πρωκτικού έρωτα, βαράμε μαλακία στην άκρη του κύμματος παρατηρώντας τα άστρα.

Κάποιος μεθυσμένος εξωγήινος κάπου μακριά κάνει το ίδιο, λέω.

Σπασμένα λεωφορεία, ο οδηγός φωνάζει που κάποια έβαλε τα πόδια της -που δεν φοράνε παπούτσια- στο κάθισμα. Ανεβαίνω πάνω στο γαμωκάθισμα και χοροπηδάω. Αδειάζω τον καφέ στο πάτωμα — ω, ήταν ένα ατύχημα. Ένα ατυχές, ατυχές, ατύχημα. Βγάζω το κεφάλι μου έξω από το παράθυρο του λεωφορείου και μυρίζω τις ταμπέλες, τα χόρτα καμμένα από τον ήλιο, το χλώριο από τις πισίνες, τους ψεύτικους χάσκι-λάικ φοίνικες, το μουνί της μάνας σας. Και βάζω RATATAT στο τέρμα στο γουόκμαν μου //

Στενά της πόλης και μυρωδιές από αλαντικά, τουρσί και τσίπουρο. Χαμογελάς καρφωμένος στην ίδια καρέκλα για περίπου δέκα χρόνια. Θέλεις να τελειώσεις το ποτήρι σου, θέλεις έναν άνθρωπο να σε ακούσει, θέλεις να μην στη λέμε που η μάνα σου σου βιάζει τη ζωή, θέλεις να κάνεις τη καύλα σου και να φτιάχνεις κομπολόγια, να ασχολείσαι με τα σιμπί και τον μπαγλαμά σου, θέλεις να φύγεις για λίγο μακριά, θέλεις να σε εκτιμάνε, θέλεις γκόμενες με καρέ μαλλί, θέλεις χαζή μουσική και φτηνό ποτό, θέλεις να κοροϊδέψεις την κοινωνία που είναι σα τα μούτρα σου, θέλεις κάτι καλύτερο, θέλεις κάτι πιο ειλικρινές…

Χανόμαστε για χρόνια, επιστρέφουμε για μέρες, χαιρετιόμαστε και μιλάμε σαν δαιμονισμένοι για λίγα λεπτά, κλεμμένα από γονείς, αδέρφια, φίλους, γκόμενες, λαοθάλασσες αδειάζουν και γεμίζουν την πόλη σαν τις κινήσεις του ρολογιού στον κούκου στο ανέκδοτο, και το χόρτο είναι κρυμμένο στον κούκο, κούκου, και και και οι δύο μας νομίζουμε πως οι μέρες μας τελειώνουν για κάποιον λόγο, η μία συνήθεια πσοφάει, η άλλη έρχεται ///

Θα μπορούσα να αλλάξω φύλο μια νύχτα μεθυσμένος, να κόψω το πουλί μου και να το φάω με αλατοπίπερο, και την άλλη μέρα χέζοντας το να μη θυμάμαι τίποτα, και να έχω ήδη συνηθίσει, και να σκάσω μύτη με το ίδιο γουόκμαν να παίζει RATATAT.

Πίσω στη γωνιά μας και ο κόσμος δείχνει τόσο ενδιαφέρων. Το θηρίο αγκαλιάζεται, μασουλάει την ουρά του και από τον κώλο του βγαίνει ο ήλιος. Ξημερώνει ντιούντ, ώρα για μίλκο και μπουγάτσα.

Αγαπητέ Αδελφέ εν Χριστώ,

Καταρχάς ζητώ την ταπεινή συγχώρεσή σου που αυτό το έτος δεν σου αποστέλλω την καθιερωμένη ευχετήρια κάρτα αλλά, αντί αυτής, μια αποστολή από τον εκτυπωτή. Παραπονέθηκα εντόνως στον πατέρα Ματθαίο δια τούτη την έλλειψη σε κάρτες αλλά με προέτρεψε να χρησιμοποιήσω τον εξοπλισμό της μονής. Στην απεγνωσμένη μου διαμαρτυρία ότι τούτα είναι μηχανήματα του ακατανόμαστου Θηρίου, αυτός απάντησε ότι είναι «ινκτζέ» ο εκτυπωτής! Όπως και να έχει αδελφέ μου, αν και δεν συμπαθώ αυτά τα Τούρκικα, αναγκάστηκα λόγω ανωτέρας βίας να υποχωρήσω.

Οφείλω να σου είπω ότι η καρδιά μου γέμισε αγαλλίαση όταν έλαβα το γράμμα σου! Ήταν πραγματικά θέλημα Κυρίου η γυναίκα σου επιτέλους να κουνήσει τα βλέφαρά της μετά από το προπέρσινο ατύχημα! Είναι ακόμα διασωληνωμένη; Κουράγιο, τέκνον μου, και ο χρόνος μαζί με την βοήθεια του Παντοδύναμου θα γιατρέψει τα εκτεταμένα εγκαύματά της. Ως πνευματικός σου, θα σε συμβούλευα εν τω μεταξύ να εκμεταλλευτείς τον εναπομείναντα χρόνο ώστε να αποτάξεις εκείνη την ψυχοφθόρο έξη, της απρεπούς συνευρέσεως με τα αγόρια του τοπικού οινοπνευματοποτείου, που ανέπτυξες κατά την απουσία της.

Με επαρκή πίστη και αφοσίωση στον Θείο Λόγο δεν θα αργήσεις να δεις ότι θα λάμψει η μεγαλειώδης παρουσία Του μέσα στον βίο σου και θα απαλύνει τις πληγές του παρελθόντος. Θέλω να γνωρίζεις ότι συμπάσχω  με τον υιό σου που δοκιμάζεται από τον Κύριο, μετά από εκείνο το ατυχές περιστατικό με την στάμνα και τον λαγό, που έκανε αναπόφευκτο τον εγκλεισμό του στο ψυχιατρικό ίδρυμα. Μετέφερέ του, σε παρακαλώ, την αμέριστή μου αγάπη και παράγγειλέ του να μην λησμονήσει την λήψη της αντιψυχωτικής φαρμακευτικής αγωγής του.

Οφείλω να πω πως η θλίψη μου γιγαντώθηκε όταν έμαθα για το ατύχημά σου με το αλυσοπρίονο. Κουράγιο! Ο Θεός είναι μεγάλος και ουδέποτε εγκαταλείπει τα παιδιά του, εξαιρουμένου φυσικά του αυτόχειρα αδερφού σου, αιωνία η μνήμη του. Αν το επιθυμείς μπορώ να σου συστήσω αξιόπιστα άτομα ικανά να σε περιποιηθούν εντός της οικίας σου, να σου προσφέρουν μια χείρα βοηθείας. Μιλώντας για χείρα και χωρίς ίχνος εμπαιγμού, θα παρατηρήσεις με το πέρας του χρόνου ότι η έλλειψη του δεξιού χεριού σου θα ενδυναμώσει το ψυχικό σου σθένος σε επίπεδο που θα μπορείς να ανταπεξέλθεις ικανότερα απέναντι και σε άλλες δοκιμασίες όπως εκείνη η χρόνια ίωση που ακόμα δεν μου έχεις εξηγήσει πλήρως τι φύσεως είναι.

Κάπου εδώ ,πρέπει να κλείσω αυτή την αποστολή, μας καλούν για Εσπερινό. Αδελφέ μου, θέλω να γνωρίζεις πέραν πάσης αμφιβολίας ότι σε μνημονεύω καθημερινά στις προσευχές μου!

Ο αυτάδελφός σου,

Πατήρ Βολφράμιος

Υ.Γ. : Το προσεχές θέρος σας αναμένουμε με μεγάλη προσμονή στην μονή μας, εσένα και την αδελφή σου, δεδομένου φυσικά ότι έχει ολοκληρωθεί επιτυχώς η αλλαγή της από θήλυ σε άρρεν. Είθε το φώς του Κυρίου να σας φωτίζει!

Αυτή η σχετικότητα που δίεπει το κάθε τι.

Και τρύπωσε και στις εντυπώσεις για τους ανθρώπους και τα πράματα. Φυσικά, είναι το πιο γόνιμο έδαφος να ανθίσει αυτή η βασανιστική εξίσωση Ε=mc στο τετράγωνο.

… Όχι εγώ το βλέπω έτσι , όχι εσύ το βλέπεις αλλιώς ναι αλλά κάπως ΕΙΝΑΙ το γαμημένο!!! Αλλά μάλλον αυτό δεν το βλέπει κανένας. Γαμησέτα. τα θέλω μας κατέστρεψαν Κίτσο. Σου είπα ότι θέλω τονα θέλω τάλλο και να που πεινάμε. δεν με πίστευες.

Και κάπου σ’αυτές τις γραμμές αρχίζω και γω και με αμφισβιτώ γαμώτο και δεν είναι και εύκολα τα πράματα. τα βλέπω τα ξαναβλέπω και πρέπει να καταλήξω και σε ένα (σχετικό)συμπέρασμα , Νά’χω κάτι να αλλάξω την Επόμενη Φορά!