Έρχεσαι εσύ και μου λές για διαμάντια, χρυσάφια και για την άκρη του ουράνιου τόξου! Για λοταρίες και μετοχές για ναυάγια και πειρατές, και επιμένεις.
‘Αφησέ με.
Δεν πρόκειται να με πείσεις ποτέ! Ο πιο μεγάλος θησαυρός της ζωής, του σύμπαντος και των πάντων είναι ένας.

Η φιλία!

||||

Τι θεωρείς εσύ πως είναι η φιλία?! Αυτό που σε βγάζει απο την μιζέρια σου? Αυτό που σε ξεκολλάει απο τα κολλήματά σου ή που σε κολλάει στα κολλήματά του? Αυτό που του μαθαίνεις τα σημαντικά και τα ασήμαντά σου!? Αυτό που σε κάνει να μη νιώθεις μόνος/πελαγωμένος/ανυπεράσπιστος/βλάκας???

Ίσως.

Ίσως αυτά και άλλα τόσα.

Ίσως τίποτα απο όλα αυτά.

Κοίταξε όμως να δεις πως το αντιλαμβανόμαστε εμείς το θέμα.

||||

- “Έχει πρόβλημα, του έπαιξε πουστιά η τράπεζα και ενώ πλήρωνε κανονικά τώρα ξαφνικά του λέει πως αν δεν βρει 1200 ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα του παίρνουν την υποθήκη!”

- “Πλάκα κάνεις!!για 1200 ευρώ να χάσει την υποθήκη!? Να βοηθήσουμε! αλλά πως?! Όλοι άφραγκοι είμαστε!”

- Ελα ρε! Θα κάνουμε…Πάρτυ!!δεν έχουμε κάτι να χάσουμε! Θα περάσουμε και καλά!

και

ακριβώς έτσι πάρθηκε η απόφαση για το πάρτυ!

||||

Το πρώτο πάρτυ της -διάσημης- Pateras Productions γίνεται για αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Η ιδέα ήταν για ένα απλό πάρτυ, αλλά τελικά πρόκειται για το event του μήνα!

αν δεν με πιστεύεις, δες εδώ:

Acoustic Sets απο Coin, Jane Doe, Baron Anastis Van Hustler και 11 Puppies

Dj Sets απο Coo Radio και Paranoise Radio καθώς και Leaf, Nema, Ανεστης, Sino (και ίσως και η αφεντιά μου)

Μουσικές απο Jazz, Funk, Alternative Rock, Rock, Indie Rock, μέχρι 80’s ελληνική pop και Ρεμπέτικα!

Ποτά απο φτηνές μπύρες μέχρι τα πιο εντυπωσιακά κοκτειλ που έχεις δει ποτε! (εδώ ίσως υπερβάλλω λίγο.. ίσως πάλι και όχι!)

Ζογκλέρ, ταχυδακτυλουργοί, νεράιδες, μάγοι, εξωγήινοι, δεινόσαυροι , και ο ίδιος Πατέρας ΑΥΤΟΠΡΩΣΟΠΩΣ θα μας τιμήσουν επίσης με την παρουσία τους!!

||||

Το πάρτυ είναι θα είναι ΤΕΛΕΙΟ και για καλό σκοπό αλλά και μόνο επειδή

Η πιο ΧΑΟΤΙΚΗ παρέα του κόσμου κατάφερε να οργανωθεί

ΕΣΥ πρέπει να έρθεις!

Το Σαββατο στις 8 το απογευμα, στα γρασίδια της φιλοσοφικής.

Το Event στο Facebook!

Slow Time and encore

Scream

Brother James

Lost

Ghost Tales Ending

Slow Time

I Knew Them ή αλλιώς τους ήξερα. Παράξενη μουσική για παράξενους ανθρώπους σε παράξενα μέρη…

Απολαύστε υπεύθυνα:

Why can’t the one who is not the other one act within a situated product? The chamber eliminates the one who is not the other one. How can a hassle participate? The other one who is not the one scratches the inviting award above the crossword. When will the one who is not the other one abort? The wash refrains past the one northern. Above the one who is not the other one stares a harmony. The intelligence negates an overseas art. With the one who is not the other one withdraws the other one who is not the one. The other one who is not the one objects around the one who is not the other one. When can the other one who is not the one foam next to the one who is not the other one? The other one who is not the one benches a resemblance beside the detective. The private copper fusses below a main package. The one who is not the other one punctures the other one who is not the one after the alien. The complex shies away outside the thirty intellectual. The one who is not the other one curtains a potential before the advice. The one who is not the other one thinks. The one who is not the other one accents the other one who is not the one. The one who is not the other one freezes with a cash. The saga minimizes the relevance before a glowing salesman. A sundry gnome advances. Why won’t a pun kid below an abused pulse? Will the estate attend under the one who is not the other one? How will the one who is not the other one prevail outside the other one who is not the one?

Κλικ εδώ για να κατεβάσετε ενα αρχείο WAV

Το παραπάνω κείμενο δημιουργήθηκε τυχαία απο υψηλής τεχνολογίας ηλεκτρονικό υπολογιστή που τρέχει Linux κυρίως γιατί είναι τζάμπα. Δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας ώς δεδομένα εισόδου τους εικονικούς χαρακτήρες “The one” και “The other one” σε ένα javascript από το http://watchout4snakes.com

Το αρχείο ήχου που ήταν εδώ σε μορφή OGG, πέρα απο το οτι θα σας είχε κάνει τα παπάρια κεφτέδες μέχρι να βρείτε πρόγραμμα που θα το παίξει (επειδή μου τα έκανε και μένα, το πέταξα και έβαλα WAV [μα καλά, τόσο κόπο κάνανε να τα φτιάξουν τα Linux, δεν μπορούσαν ρε γαμώτο να βάλουν ενα MP3 encoder????]), είναι (χαμηλής τεχνολογίας) Text to Sound μετατροπή, χρησιμοποιόντας το λογισμικό Festival για Speech Synthesis, που αναπτύχθηκε στο University of Edinburgh και τρέχει σε Linux. Χρησιμοποιεί diphone σύστημα με δείγματα φωνής απο έναν Σκωτσέζο που με το ζόρι καταλαβαίνεις τι λέει. Είχε και άλλες φωνές αλλα οι καθηγητές και οι ερευνητές είπαν να πανε να φάνε τίποτα…

Άν σας άρεσε η φάση, η ερευνητική ομάδα έχει διάφορες ιδέες εξ’ίσου απαράδεκτες…

Έχω παράξενο γούστο στη μουσική με αποτέλεσμα να μην μπορώ να ικανοποιήσω τις μουσικές μου ανάγκες εύκολα. Με τα χρόνια, έχω καταφέρει να συλλέξω περίπου 300 δίσκους βινυλίου με διαφορετικές μουσικές που μου αρέσουν. Το πρόβλημα όμως εντοπίζεται στο οτι η πλειοψηφία των καλλιτεχνών και μή, που αναγράφονται στα διάφορα τεμάχια που αποτελούν τη δισκοθήκη μου, έχουν πια πεθάνει.

Είμαι λάτρης της ζωντανής μουσικής όμως και χρειάζομαι κάποιους ανθρώπους (ή και ζώα, δεν έχω προκαταλήψεις) που να μπορούν να φέρουν σε μια σκηνή αυτό που θέλω να ακούσω.

Θυμάμαι τώρα μια συζήτηση με έναν φίλο που πέρασε την εφηβεία του σε μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλάδας την δεκαετία του 80. Του άρεσε το rock’n'roll και το punk rock αλλά μου εξηγούσε οτι αν ερχόταν στην πόλη μπάντα με ηλεκτρική κιθάρα θα πήγαινε όλη η παρέα και θα χοροπηδούσε νομίζοντας οτι ακούει punk rock, εξ’άλλου, ήταν οτι κοντινότερο μπορούσαν να δούνε τότε…

Εγώ όμως είμαι κακομαθημένος… Έχω δει μερικές πραγματικά καλές μπάντες και δεν με γεμίζουν πλεον οι μέτριες παραστάσεις. Τις τελευταίες εβδομάδες λοιπόν είχα φτάσει σε άσχημο σημείο. Δεν πήγαινα πλέον στις συναυλίες που γίνονται στην πόλη επι καθημερινής βάσεως. Είχα βαρεθεί το αίσθημα της απογοήτευσης, βλέποντας ταλαντούχους μουσικούς να χαραμίζουν το ταλέντο τους σε διασκευο-μπάντες ή μέτριες pop-rock καταστάσεις. Είχα κουραστεί από την free-jazz σκηνή με τα ίδια πρόσωπα να παίζουν σχεδόν το ίδιο πράγμα κάθε εβδομάδα. Μέχρι που μια μέρα εκεί που καθόμουν στο σπίτι και έπινα το bourbon μου, χτυπάει το τηλέφωνο…

Ήταν ένας φίλος, ήθελε να με ρωτήσει αν θέλω να πάμε σε μια συναυλία… Εκεί που βγαίνει αυθόρμητα το ΌΧΙ με φασιστικό ύφος, τον ακούω να αναφέρει οτι στην εν λόγω μπάντα τραγουδάει κάποιος David Yow. Μου σηκώθηκε, έβηξα, έφτυσα, κόντεψα να πάθω κάτι σοβαρό απο το σοκ! Μόλις ξαναβρήκα την μιλιά μου του είπα να πάρει τα εισητήρια αμέσως και μου ξανασηκώθηκε…

Ακολούθησε μια ατελείωτη μέρα κατα την οποία απορούσα μήπως με δουλεύουνε για να με κάνουν να βγώ απο το σπίτι… Την επόμενη, πηγαίνουμε στο μαγαζί και μπαίνοντας βλέπω μπροστά μου την χαρακτηριστική φαρδιά φαλάκρα του David Yow, το καμμένο βλέμμα του και το φιλικό χαμόγελο! Δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ, αλλα κατ’ευθείαν τα βλέμματα μας συναντήθηκαν.. Ένιωσα κάτι, ίσως να το ένιωσε και εκείνος.. Πήγα και του μίλησα… Συστήθηκα σαν Jesus και εντυπωσιασμένος μου λέει οτι είναι μεγάλος fan μου… Μιλήσαμε αρχικά για τους Scratch Acid, τους Jesus Lizard, το αγαπημένο μας bourbon, τους I Knew Them.. Μου εξηγούσε πώς απο το Top of the Pops εγκατέλειψε τις ζωντανές εμφανίσεις για να ασχοληθεί με την γραφιστική, την μαγειρική και το whisky… Μερικές ώρες, πολλές μπύρες και 4 μέτρια support bands αργότερα, ανεβαίνει στην σκηνή με τους QUI, την μπάντα στην οποία πλέον τραγουδάει.

Δεν ήξερα τι να περιμένω.. Απο τις πρώτες κιόλλας νότες έπαθα κιάλλο σοκ! Το χαμόγελό μου πλέον έφτανε απο το ένα αυτί ως το άλλο… Ο David Yow (47 ετών), ο Matt Cronk και ο Paul Christensen εκπροσωπούσαν όλα όσα εδώ και χρόνια περιμένω να δώ σε μια μπάντα! Δυναμισμό, ενέργεια, πρωτοτυπία, σκληρότητα, σκηνική παρουσία… Δυνατά drums, σφιχτή παραμόρφωση στην κιθάρα και τα χαρακτηριστικά φωνητικά του David σε πιο ώριμη έκδοση!! Έκανε όλες τις κραυγές και τα ουρλιαχτά για τα οποία τον αγαπήσαμε αλλα τώρα πλέον σε μερικές στιγμές τραγουδάει κιόλλας!! Μέχρι και φωνητικές αρμονίες κάνανε, και οι τρεις μαζί! Ανάμεσα στα τραγούδια μιλούσανε και οι τρεις ταυτόχρονα! Κατα την διάρκεια του σετ, περίπου μία ώρα, ο David είχε βουτήξει στο κοινό περίπου 46 φορές, έκανε κομματάκια μια βάση μικροφώνου επειδή μπλέχτηκε το καλώδιο πάνω της, άλλαξε θέση τα monitor και τα PA ηχεία και μαζί με όλη την μπάντα καταέβρισαν την Αγγλία, με ιδιαίτερη έμφαση στο φαγητό (Beans on toast? I fucking hate every one of you people!). Με το που κατέβηκαν απο την σκηνή το κοινό ούρλιαζε για encore… Δεν μας απογοήτευσαν, ξαναβγήκαν με τον David Yow να πιάνει το μπάσο και τον Matt να παίζει παπάδες στην κιθάρα κατα την διάρκεια των οποίων ο David είχε σκάσει στα γέλια…

Μετά την συναυλία με αγκάλιασε, με ευχαρίστησε που πήγα και αρχίσαμε τους χαιρετισμούς, μέχρι που συνειδητοποιήσαμε οτι η επόμενη τους στάση, το Nottingham, ήταν μόλις μια ώρα μακριά! Κανονίσαν το guest list και την επόμενη μέρα τους βρήκα σε ενα απαίσιο bar στο Nottingham.. Μια όμορφη κοπέλα καθόταν στα πόδια του David καθώς εκείνος έφτυνε στο πάτωμα.. Ο Matt πουλούσε μπλουζάκια, CD, και 7′ βινύλια της μπάντας για 3 λίρες! Ο Paul έκανε βόλτες χαμογελαστός. Η παράσταση εξίσου απίστευτη με την προηγούμενη! Στο τέλος, μετα τους τελικούς χαιρετισμούς, επέστρεψα στο σπίτι…  Να είναι καλά, να μου φτιάχνουν την διάθεση για πολλά χρόνια ακόμα.. Σπάνια έχει κανείς την ευκαιρία να δεί μια τόσο καλή μπάντα, αν έρθουν ποτέ κοντά σας, μην τους χάσετε.. (συζητήθηκε το ενδεχόμενο για συναυλία και στην Ελλάδα του χρόνου!!)

ααααααααααααχ…….. (πέντε μέρες αργότερα, και ακόμα δεν έχω συνέλθει…)

Για όσους δεν γνωρίζουν για τι πράγμα μιλάω, ο David Yow ήταν ο τραγουδιστής των Scratch Acid και Jesus Lizard απο το 1982 μεχρι το 1999. Οι Jesus Lizard κυκλοφορήσαν εκτός των άλλων, ενα split single με τους Nirvana, Puss & Oh, The Guilt το οποίο τους έφερε στην επιφάνεια για λίγα χρόνια. Διατήρησαν όμως τον underground χαρακτήρα τους με αποτέλεσμα να τους θάψει η mainstream μουσική σκηνή μόλις άρχισε να περνάει η μόδα της pop-grunge. Απο το 1999 μέχρι το 2006 εξαφανίστηκε απο την μουσική σκηνή. Ξαναεμφανίστηκε για ενα reunion των Scratch Acid το 2006, για 3 εμφανίσεις, και μερικές guest εμφανίσεις με τους Melvins και τους QUI, μέχρι να γίνει τελικά κανονικό μέλος των τελευταίων.

Οι ιδέες που υπήρχαν για την Δεύτερη Επόμενη Στιγμή [την Μεθεπόμενη Στιγμή//00009], θα χρησιμοποιηθούν για την δημιουργία ενός εξαιρετικά στημένου/πακεταρισμένου ενδιάμεσου τεύχους 16 σελίδων διαφόρων μεγεθών, με σκληρό “δερμάτινο” εξώφυλλο, φουλ χρώματα & ίσως-ίσως χρυσά γράμματα στο εξώφυλλο του. Θα χρησιμοποιηθούν κείμενα και εικόνες από τη σελίδα εδώ, αλλά και πράγματα που έχουν σταλεί/θα σταλθούν για δημοσίευση. Η κεντρική ιδέα του ενδιάμεσου τεύχους θα είναι και πάλι το “πέταγμα”. Κατά πάσα πιθανότητα, λόγω κόστους παραγωγής, δεν θα τυπωθούν πολλά αντίτυπα, αλλά οι συμμετέχοντες και οι ενδιαφερόμενοι -πόσο μάλλον οι κολλητοί- θα τσιμπήσουν σίγουρα από ένα αντίτυπο. Αν κάποιος/α έχει όρεξη να συνδράμει & οικονομικά, πέρα από υλικό που θέλει να στείλει, ας επικοινωνήσει μαζί μου.

Η Μεθεπόμενη Στιγμή τώρα, θα κυκλοφορήσει γύρω στις αρχές του καλοκαιριού. Δεν υπάρχει κανένα βασικό σχέδιο, πέραν του ότι θα τυπωθεί με φουλ χρώμα. Αυτό σημαίνει χρήματα, κυρίες και κύριοι, που θα δούμε από ποιους & πως θα μαζευτούν…

Τα βράδια ονειρεύομαι.

Κάποιες στιγμές νοιώθω πως ξυπνάω.

Στιγμές δίχως διάρκεια.

Στο τέλος αυτό που μένει είναι μονάχα η ανάμνηση τους.

Ζορίζομαι να τις ξανανοιώσω όπως τότε.

Ίσως και να τις πλησιάζω, μα ποτέ δεν τις αγγίζω.

Μένω μόνος να ελπίζω.

Προσεύχομαι στο άγνωστο.

Ελπίδα.Προσευχή. Λέξεις για αδύναμους.

Σαν εμένα κι εσένα.

Νοιώθω την καθημερινότητα να με φθείρει.

Να μου κλέβει το φώς που έχω μέσα μου.

Όσο κι αν προσπαθώ να της το κρύψω.

Λίγο λίγο κάθε μέρα.

Ώσπου στο τέλος θα υπάρχει μονάχα σκοτάδι.

Κάποιες φορές αισθάνομαι δυνατός και της ξεφεύγω.

Είναι οι στιγμές για τις οποίες μιλάω.

Είναι που νοιώθω να αγαπάω.Εσένα.Εμένα.το φώς.τη ζωή.τη στιγμή.

(Σήμερα το πρωί ένοιωσα και πάλι τη στιγμή.Η αιτία ήταν ο ήλιος σε συνδιασμό με ένα μαγικό τραγούδι που άκουγα για πρώτη φορά: Au revoir Simone-The Lucky One)

He Who Dies w/ Most Toys