Μέσα μας έχουμε δυο καζάνια αχνιστά-αχνιστά. Το ένα δίπλα στ’ άλλο. Αρχαία καζάνια, μεγαλεπήβολα, επιβλητικά.

[Κάποιος τολμηρός θα τα χαρακτήριζε μέχρι και… "τσουκάλια". Αλλά θα χρειαζόταν κάποιου είδους πλάτες -συνήθως κρατικές- για να μπορεί να απολαμβάνει πρόσβαση σε τόσο αποδιοργανωτικές λέξεις (όπως "πούτσος", "μουνάκι", "μαμά", "ροζ", "πηδάω", "χόρτο", "LSD", "αρκεί", "το παριζάκι μου", "να είναι ματατζής" κ.α.)].

***

Του ενός οι μπουρμπουλήθρες είναι τέλεια σφαιρικά σχήματα με όγκο (4/3)πr³ και επιφάνεια 4πr².

Βράζει ΠΡΟΦΑΝΩΣ και μόνο επειδή η θερμοκρασία του έχει φτάσει ακριβώς στο σημείο βρασμού του μείγματος που περιέχεται μέσα του (ένα αφέψημα από “Μαρξιστικές θεωρίες”, “χάρακες”, “διαβήτες”, “γλαυκώματα”, “κυρίες και κύριοι”, “οθόνες αφής” καθώς και πιο χρήσιμα πράγματα όπως κριτική σκέψη”, “μαθηματικές ιδιοφυίες”,  “μια καλή δικαιολογία για το πότε θα γίνεις μάνα” κ.α.).

***

Του άλλου οι μπουρμπουλήθρες “είναι τέεελειες”!  Όμορφες, αυθόρμητες, χαοτικές, μπουρμπουλήθρες. Που σκάνε, που επιπλέουν, που πετάνε σαν σαπουνόφουσκες,  που καθρεφτίζουν το είδωλό σου ανάποδα, που ιριδίζουν. Που πίνουν Irish-Coffee, που μιλάνε διαλέκτους όπως “Παφ”, “Μπλουμ” και “Κλουκ” ή και άλλες που δεν σκάνε ποτέ και γλιστράαααανε αργά μέχρι την άκρη του νερού και πιάνουν μια γωνίτσα και δεν λένε καμία από τις παραπάνω λέξεις μέχρι να πεθάνουν απ’ την σιωπή τους και να σκάσουν διακριτικά κλέβοντας την παράσταση…

***

Βράζει ΠΡΟΦΑΝΩΣ και μόνο από θυμό, από έρωτα, από χαρά, από ανυπομονησία, από γκάβλες (και όχι καύλες) αλλά κυρίως “γιατί έτσι”.  Το μείγμα που βράζει μέσα του είναι… τζαναμπέτικο, ερωτικό, 2 χρονών, κλαψιάρικο, μαγευτικό, χαρούμενο, ζηλιάρικο, πεισμωμένο, απογοητευμένο, δολοφονικό, δηλητηριώδες, σαδιστικό, ευωδιαστό, χαζό, περιπετειώδες, καπνιστής, “αδυνατεί-να-βρει-τα-λόγια”, ανασφαλές, γοητευμένο και ΑΦΗΡΗΜΕΝΟ. Συναρπάζεται από όλα “αυτά” που είναι “εκεί” και που ΔΕΝ ΛΕΓΟΝΤΑΙ -από την πεμπτουσία των αναμνήσεων δηλαδή…

(ΣΗΜΕΙΩΣΗ:  Μιλάμε για το πλέον κατάλληλο τσουκάλι για να βράσεις οτιδήποτε περιέχει μεσκαλίνη!)

Σε περιβάλλον/τις μέρες που υπάρχει νηνεμία, οι ατμοί των καζανιών της λογικής και του συναισθήματος υψώνονται ΕΝΩΜΕΝΟΙ με ευλυγισία και Χάρη (απ’ το Θεοχάρης, όχι απ’ το Χαράλαμπος) και χαϊδεύουν ενυδατώνοντας αρμονικά την ρινική μας κοιλότητα, λιπαίνουν την μηχανή των συνειρμών και φέρνουν άφθονα υγρά τύπου Cytheria στις γυναίκες -καθώς ξαναγυρνάνε στην αρχική υγρή μορφή τους, παραμένοντας όμως ακόμα, λίγο πιο ζεστά και εξωτικά από το χλυαρό εξωτερικό περιβάλλον ενώ στους άντρες μετατρέπονται σε δάκρυα (το μυστικιστικό φαινόμενο του ανδρικού κλάματος). Είμαστε σε έκσταση ή/και σε κατάσταση έμπνευσης.

Όταν όμως o κύριος Αίολος ανοίξει τα σακούλια του (σακούλια γεμάτα κόκα, προβλήματα, “χωρίζουμε”, αίματα περιόδου, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ, ΠΑΟΚ, ασυδοσίες, κραιπάλες, πλεονεκτο-ηδονές, “ψιλή μου δενδρολιβανιά”,  κ.α.) οι ατμοί πάνε όπου τους πάει ο άνεμος κυριολεκτικά, στροβιλίζονται, διαχωρίζονται, ξαναενώνονται, δημιουργούν καταιγίδες, ναυτίες, ημικρανίες, νευρώσεις, κανονικότητες (το ίδιο είναι) και πίτσα με μπισκότα OREO. Χάνεται το αρμονικό δέσιμο μεταξύ θυμικής και λογικής σκέψης και προκύπτουν ατοπήματα…

Μπορούμε λοιπόν να διατηρήσουμε όλοι από λίγο παραπάνω αυτή τη γαμημένη απανεμιά;;;;;;;;;;;;;;;

(Εδώ απορίες τύπου ποιος τους φέρνει τους ανέμους, πόσο στο χέρι μας είναι να μην «φυσιόμαστε» χωρίς λόγο κλπ κλπ κλπ)

Ίσως κάποιος πεθάνει πληρέστερος μέσα σε μια τέτοια στιγμή…

“Άνθρωποι όλου του κόθμου χαλαρώθτε” (είπε ο παπαγάλος πριν καταλήξει σουπίτσα).

–Hspace77 ( πάνω σε ατάκα από Tom Robbins).