Τί αίσχος, τί ντροπή…Μια τρανή πατάτα με μαγειρική ποδιά, ένα μεγάλο τσουκάλι στο χέρι και βατραχοπέδιλα στα πόδια, που επιβράδυναν αισθητά την ταχύτητά της, με κυνηγάει βγάζοντας περίεργες και άναρθρες κραυγές από το ράμφος της, το νόημα των οποίων, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω καθόλου…Τρέχω να σωθώ αλλά ένα αίσθημα ότι δεν κουνιέμαι ούτε πιθαμή απ’το μέρος που ήμουν πριν με κατακλύζει και με κάνει να νιώθω πολύ άβολα..Τί να κάνω; Πού να κρυφτώ; Χριστέ μου…Θα εξοντωθώ και θα φαγωθώ από μια γιγαντιαία πατάτα με ράμφος και βατραχοπέδιλα!!! ”Καλά μου φαινόταν ύποπτη εκείνη η αγγελία, σκέφτομαι…Άκου ζητήται άνθρωπος με δυσκινησία και χονδρή κοιλιά! Τί σκεφτόμουν και πήγα; Τουλάχιστον ας με κάνει στον ατμό με μπρόκολα και καροτάκια, γιατί δεν μπορώ καθόλου τα λίπη και τις τοξίνες”. Ξαφνικά μια μεγάλη τρύπα εμφανίστηκε κάτω απ’τα πόδια μου, και ένα λεπτό αργότερα το πρόβλημα της τεράστιας πατάτας είχε περάσει στη σφαίρα του παρελθόντος. Τώρα νέα ζητήματα απασχολούσαν τον πανέμορφο εγκέφαλό μου. Έπεφτα και έπεφτα σε μια καταιγιστική δίνη χρωμάτων…Πράσινο, κόκκινο, μπλε, κίτρινο, πουά, ριγέ…Και πήγαινα όλο και πιο κάτω, μέχρι που προσγειώθηκα ζαλισμένη πάνω σε έναν τεράστιο (πάλι), φουσκωτό όγκο.
”Τί σκατά είναι πάλι αυτό;” αναρωτήθηκα. Σηκώθηκα με αργές και προσεκτικές κινήσεις και..ωω, my God… συνειδητοποίησα πως βρισκόμουν πάνω στην κοιλιά ενός ευτραφούς γίγαντα (και λέω ευτραφούς, γιατί η μετέπειτα φιλία μας δεν μου επιτρέπει να τον αποκαλέσω παχύσαρκο, κοιλαρά, χοντροβούβαλο και άσχημο). Τελοσπάντων, φαίνεται πως η άτσαλη προσγείωσή μου πάνω στη φουσκωτή κοιλιά του τον έβγαλε απ’τον λήθαργο. Ξύπνησε έντρομος μη καταλαβαίνοντας τί είχε συμβεί. Τώρα, σκεφτόμενη τί θα μπορούσε να συμβεί αν πεταγόταν απότομα απ’την έκπληξη της ξαφνικής εμφάνισης της αφεντιάς μου μπροστά του, ευχαριστώ τον Αλλάχ για την ήρεμη αντίδρασή του. Μ’αυτά και μ’αυτά, γίναμε οι καλύτεροι φίλοι. Με άφησε ακόμα να χαιδέψω το συμπαθή μαλλιαρό κροκοδειλάκο του που τόσο αγαπούσε και φρόντιζε. Ύστερα καθήσαμε να φάμε τον ζωμό από πικραμύγδαλα και γλυκόριζα που ετοίμασε προς τιμήν μου…πολύ δροσιστικός, οφείλω να ομολογήσω, και ξεκινήσαμε μια μακροσκελή φιλοσοφική συζήτηση για την κατάσταση και τη θέση των γυναικών στις ανατολικές χώρες, καθώς και την παραβίαση των δικαιωμάτων των άμοιρων των ζώων-πειραματοζώων. Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, αλλά κάποια στιγμή κουραστήκαμε και το ρίξαμε στο κουτσομολιό.
Μου είπε για τη γριούλα γειτόνισσά του, που κάθε πρωί τον ξυπνά με άριες και μετά το ρίχνει στα τσιφτετέλια μαζί με τη σεξοβόμβα γραμματέα φίλη της από τον τοπικό σύλλογο ΚΑΠΗ και τον ατυχή συνταξιούχο που έχασε το δεξί του μάτι, το μεσαίο δάχτυλο του αριστερού χεριού του καθώς και κάθε ίχνος μαλλιού που είχε στην επανάσταση του ‘21. Μου είπε για την δύστροπη και κακεντρεχή φραγκόκοτα που περνάει κάθε μεσημέρι απ’το δρόμο του ρίχνοντας βλαστημιές και κάθε είδους κατάρες στον καθένα που φτερνίζεται κοντά της. Μου είπε επίσης για τον κυρ-Χαραλάμπη που δεν ήθελε να τον παντρέψουνε και τελικά το έσκασε με το χασάπη της γειτονιάς για τα νησιά του Πάσχα και από τότε λαμβάνει κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα ένα καλάθι με αυγά πασχαλινά, μάλλον είχε μπερδέψει τις γιορτές, κατέληξε ο συμπαθέστατος φιλαράκος μου. Όταν τελικά εξοντωθήκαμε από την πολύωρη κουβεντα μας, σηκώθηκα να φύγω. Τον ευχαρίστησα για το λουκούλιο γεύμα που μου προσέφερε και για τη φιλία του που τόσο απλόχερα μου έδωσε σε εκείνη την σκοτεινή και  δύσκολη στιγμή της ζωής μου και αποχώρησα κεφάτη για το άπειρο κι ακόμα παραπέρα.
Χοροπηδούσα αμέριμνη στο δάσος της θρυλικής Φρουτοπίας τραγουδώντας το γνωστό τραγουδάκι “Περπατώ, περπατώ μες το δάσος, όταν ο λύκος δεν είναι ‘δώ, λύκε, λύκε είσαι εδώ;” όταν ξάφνου εμφανίστηκε πίσω από μια γέρικη και άρρωστη κερασιά ένα κοριτσάκι ντυμένο στα κόκκινα με προβιά λύκου στην πλάτη και λυκίσια δόντια, εμφανώς ένθετα.”Κάπου την ξέρω” συλλογίστηκα, αλλά πριν προλάβω να βγάλω κιχ, χύμηξε καταπάνω μου με έναν βρυχηθμό, κάτι που ακούστηκε κάπως σαν ” Βάζω τα παππούτσια μου και σε κυνηγώ”, αν και δεν είμαι εντελώς σίγουρη. Για να μην τα πολυλογώ, με έσυρε μέχρι ένα χαριτωμένο σπιτάκι στην καρδιά του δάσους και έβαλε ένα τσουκάλι στη φωτιά για να βράσει νερό με μπρόκολα και ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι. ”Ευτυχώς, σκέφτηκα, είναι κι αυτή της υγειηνής”. Όταν έβρασε το νερό και ήταν έτοιμη να με τοποθετήσει στο τσουκάλι και να αρχίσει το μαγείρεμα, άνοιξε η πόρτα και εμφανίστηκε μια λύκαινα με ροζ πουά φόρεμα και μπικουτί στο κεφάλι, έκανε έναν πήδο, προσγειώθηκε στο κεφάλι της μικρής και με άρπαξε απ’τα χέρια της. ”Δεν σου είπα Κοκκινοσκουφίτσα (”Α, μα σωστά! Πώς δεν το είχα κατάλάβει;”) να μην το κουνήσεις απ’το σπίτι και να κάνεις τα μαθήματα σου μέχρι να γυρίσω απ’τη γειτόνισσα; Γρήγορα στο δωμάτιό σου και να μην το κουνήσεις ρούπι!”. Όταν έφυγε η Κοκκινοσκουφίτσα με άφησε πάνω στο μπαουλοντίβανο που βρισκόταν στη γωνία και είπε με εμπαθή φωνή: ”Συγχωρήστε την κόρη μου, σας παρακαλώ, έχει κάποιο είδος νευρολογικής ψυχωτικής εμμονής και πιστεύει πως είναι λύκος, έχω προσπαθήσει τα πάντα, την έχω πάει στους καλύτερους γιατρούς του εξωτερικού, αλλά τίποτα! Λοιπόν, να σας κεράσω ένα απεριτίφ; ένα βερμουτάκι; ένα γλυκό συκαλάκι βρε αδερφέ.. Όχι; Καλά λοιπόν. Αντίο σας”. Κι έτσι έφυγα.
Στο τέλος του δάσους ανακάλυψα ένα ανέγγιχτο, από χέρι ανθρώπου, ξέφωτο με ένα γαλήνιο ποταμάκι, τρεις καταρράκτες κι ένα supermarket. ”Πολύ ωραίο μέρος, σκέφτηκα, θα ήταν καλή ιδέα να στήσω εδώ το τσίρκο μου!”. Κι έτσι ξεκήνησα δουλειά. Ουφ, τί κούραση ήταν κι αυτή; Τελικά τα κατάφερα και ξεκίνησα για το κοντινό χωριό, όπου και προσέλαβα ένα ντελάλη με αδρή πληρωμή να ενημερώσει τους χωρικούς για το προτώτυπο και διασκεδαστικό θέαμα που προσφέρει το… ”ΥΠΕΡΛΑΜΠΡΟ, ΔΡΟΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΧΑΡΩΠΑ-ΤΑ-ΔΥΟ-ΜΟΥ-ΧΕΡΙΑ-ΤΑ-ΧΤΥΠΩ ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ ΤΟΥ ΤΣΙΡΚΟΥ ΜΟΥ”. Αφού έδωσα στον ντελάλη ένα βαρέλι χειροποίητης μαύρης μπύρας, ένα τσιουάουα κι ένα μπρελόκ με τον Μαραντόνα ως πληρωμή, γύρισα στο τσίρκο μου και άρχισα τις ετοιμασίες μου για τα λαμπρά εγκαίνια. Αφού έβαλα την φορεσιά γκέϊσας που μου είχε δωρίσει σ’ένα ταξίδι μου ο αξιότιμος Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων της Καλαμπάκας, πήγα να εμψυχώσω τα μυρμήγκια που είχαν τρομερό τρακ, σε αντίθεση με τις ατάραχες κατσαρίδες που ήταν συνηθησμένες σε τέτοιου είδους παραστάσεις. Είχε φτάσει σχεδόν η ώρα του show και ακόμα δεν είχε καταφτάσει κανείς. Τότε ήταν που αγχώθηκα λίγο, αλλά προσπάθησα να μην το δείξω στα μυρμήγκια, γιατί το τρακ μου ήξερα πως θα προκαλέσει την ομαδική αυτοκτονία τους, όπως με είχαν προειδοποιήσει. Τελικά, ο πρώτος (και τελευταίος) θεατής μας κατέφτασε. Ήταν ένας περίεργος τυπάκος με κόκκινη μύτη, ένα τελειωμένο μπουκάλι ουίσκυ στο χέρι και εμφανή απορία στο μάτι. Μόλις έφτασε μπροστά μου του χαμογέλασα ευγενικά και του είπα καλόκαρδα ”Καλωσήρθες, φίλε μου!”. Αυτός δεν φάνηκε να χάρηκε και πολύ με τον καλοσηνάτο, γλυκό και εγκάρδιο τρόπο μου. Μόνο με ρώτησε τραυλίζοντας: ”Μα καλά, πού είναι το ΥΠΕΡΜΕΤΡΟ, ΔΡΟΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΧΑΡΩΠΑ-ΤΑ-ΔΥΟ-ΜΟΥ-ΝΤΕΦΙΑ-ΤΑ-ΧΤΥΠΩ ΥΠΕΡΠΙΩΜΑ ΤΟΥ ΤΣΙΡΚΟΥΜΠΟΥ;”. Εγώ κοντοστάθηκα στεναχωρημένη, σκεφτόμενη αν θα έπρεπε να του πω την αλήθεια ή να τον κοροϊδέψω, αλλά μετά του έδειξα με το χέρι μια κατεύθυνση και του είπα: ”Από ‘κει, ο Τσιρκουμπού είναι στα 500 μέτρα από εδώ. Προχωρήστε και θα τον δείτε μπροστά σας”. Τελικά δεν εμφανίστηκε κανείς! Εγώ ήμουν πολύ καταβεβλημένη, ενώ τα μυρμήγκια είχαν υποστεί τρομερό σοκ από την απόρριψη. Έσπασαν το συμβόλαιο μας και έφυγαν μετανάστες στη Γερμανία.
Μετά απ’αυτήν την παταγώδη απτυχία μου δεν είχα καμία άλλη επιλογή απ’το να φύγω για την μακρινή Γη της Πυράς. Εκεί ζούσε ο μπατζανάκης της θείας της ανηψιάς του προπάππου της αδερφής μου και μου είχε πει πως όποτε θελήσω να δουλέψω σκληρά για ένα ξεροκάματο να πάω να με βάλει να μαζέυω τα κουκούτσια των καρπουζιών για να τα κάνει μαρμελάδα η παχύσαρκη, κοιλαρού, χοντροβουβάλα και άσχημη γυναίκα του (ποτέ δεν τη συμπάθησα).  Και πήγα… Ακόμη εδώ είμαι. Η δουλειά καλή, παντρεύτηκα κι ένα παληκάρι σαν τα κρύα τα νερά με χρόνιο πρόβλημα στα νεφρά και πλακουτσωτή μύτη, υιοθετήσαμε κι ένα λαμπραντόρ με μαύρες βούλες γιατί είναι στείρος ο καλός μου και ζήσαμε εμείς καλά κι εμείς καλύτερα!