Τον τελευταίο καιρό δεν κοιμόταν καλά.Είχε αρχίσει και γινότανε ψυχωτικός.Αρχικά είχε απλά παρανοήσει. Κάποια στιγμή, τουλάχιστον 2 μέρες άγρυπνος, κάπως σαν να είχε πιστέψει ότι όλα ήταν σκέψεις. Δεν μπορούσε να νιώσει. Ούτε χαρά,ούτε θλίψη,ούτε πόνο. Μόνο σκέψεις.Όλα ήταν σκέψεις.

“Δε νιώθω πόνο. Δεν υπάρχει πόνος. Δεν είμαι θνητός. Είμαι αθάνατος.Είμαι θεός.”

Προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, στο να το δοκιμάσει αυτό. Άναψε ένα κερί. Έβαλε το δάχτυλο του πάνω από τη φλόγα επίμονα. Το’χε κάνει και στο παρελθόν, αλλά περισσότερο από απόγνωση. Αυτή τη φορά ήταν ενθουσιασμένος,δεν ένιωθε ενθουσιασμένος βέβαια γιατί όπως είπαμε είχε αποστασιοποιηθεί σχεδόν πλήρως από κάθε αίσθημα,είχε όμως ένα τρελό ίσως λιγάκι αρρωστημένο χαμόγελο στο πρόσωπο του.

“Όλα είναι σκέψη.Όλα είναι θέμα πίστης” έλεγε από μέσα του, επανηλειμέννα καθώς η φλόγα του έκαιγε τα δάχτυλα. Δεν κατάλαβε και πολλά. Δεν ένιωσε σχεδόν τίποτα.Μόνο λίγο σαν έτρεμε ένιωσε κάτι σαν ηδονή.

“Ναι ναι, αυτό είναι,είναι τρελό!”

Το έκανε μέχρις ότου όλα του τα δάχτυλα βγάλαν φουσκάλες.Ύστερα στριφογύριζε στο δωμάτιο για ακαθόριστο χρονικό διάστημα, σκεφτόμενος σαν μανιακός σχετικά με τη δύναμη της σκέψης και της πίστης.Τελικά αποφάσισε να βγει έξω για μια βόλτα. Βρίσκει ένα μπουκάλι μπύρα στο ψυγείο.”Α,πράσινη” σκέφτεται.Την πίνει όλη μονορούφι,αν και η μισή χύθηκε στην μπλούζα του.Βγαίνει έξω από το διαμέρισμα του στην Ομόνοια και πάει μια βόλτα στα εντελώς κακόφημα στενάκια της Πειραιώς, εκεί κοντά στη Γερανίου. Εν τω μεταξύ, όσο περνούσε η ώρα τόσο έχανε και αυτόν τον λίγο έλεγχο που είχε. Όσο πήγαινε τόσο πιο πολύ έχανε την αίσθηση του εγώ του, από ένα σημείο και μετά ότι θα έκανε ή θα σκεφτόταν δεν θα καταγραφόταν καν στη μνήμη του.

Προχωράει στη Γερανίου, γεμάτη πρεζάκια και εμπόρους. Σε κάποια φάση κατουρήθηκε πάνω του.Φυσικά δεν πήρε καν χαμπάρι. Τον έχουνε κοζάρει φυσικά διάφορων ειδών ύαινες,κυρίως  πρεζάκια που θέλουν να κάνουν καμμιά φέρμα για να βγάλουν τη δόση τους. Αυτός σε μια φάση κατεβάζει τελείως το παντελόνι και το βρακί του. Τον πλησιάζει ένας πακιστανός με σκοπό να τον εκμεταλλευτεί στην κατάσταση που είναι. Του στήνει κώλο. “Για να δούμε ποιος είναι πιο άντρας”.Με το που του την βάζει ο πακιστανός μια φορά στον κώλο, πετάγεται,τινάζεται, και του ρίχνει μια ροχάλα στη μούρη. Τον κοιτάει χαμογελόντας. Ο πακιστανός βγάζει μαχαίρι.Ο ψυχωτικός ανοίγει τα χέρια του,σχηματίζοντας σταυρό με το σώμα του. Του την ρίχνει ο πακιστανός στα δεξία της κοιλιάς.Εκείνη τη στιγμή λίγο ένιωσε, ένιωσε λίγο πόνο και λίγη ηδονή.

“Είμαι θεός δε νιώθω πόνο”.

Του παίρνει το μαχαίρι,τον κοιτάει χαμογελώντας σαρδόνια και αυτομαχαιρώνεται.Καρφώνει τον εαυτό του στο μέσο της κοιλιάς,απανωτά και γρήγορα, τρεις φορές.”Είμαι θεός, είμαι μεσσίας, είμαι ιησούς χριστός” φωνάζει ,πετάει το μαχαίρι κάτω και φτύνει άλλη μια ροχάλα στον πακιστανό,ο οποίος έχει κοκαλλώσει,όπως και όλοι όσοι παρατηρούσαν. Δεν τόλμησαν να παραινέβουν.

Αργότερα έχασε εντελώς το εγώ του. Δεν είχε καμμία συνείδηση και καμμία μνήμη των πράξεων του.

Κυριευμένος από το απόκοσμο,

τα απωθημένα σαν διαόλια τον κινούσαν.

Χτυπόυσε πρεζάκια και εμπόρους,πήγε να βιάσει κάτι αραπίνες που κάνανε πιάτσα, προσπάθησε να σουτάρει ηρωίνη ώστε να ναρκωθεί για να νιώσει, παραδόξως.

Φυσικά, από ένα σημείο και μετά άρχισε να σβήνει,να αργοπεθαίνει από την ακατάσχετη αιμορραγία.Τότε σίγα σίγα κάτι σαν να καταλαβαίνε,ελάχιστα ψήγματα λογικής αναδύθηκαν μέσα από τον πιο αρχέγονο φόβο. “Βρήκες τη λύση σε όλα με το μυαλό σου,έλυσες όλα τα προβλήματα με τη σκέψη σου, και έχασες το πιο σημαντικό: Το να μπορείς να νιώσεις. Κατάφερες να γίνεις θεός και διάολος, και έχασες το πιο σημαντικό,το ανθρώπινο.Μπράβο μαλάκα.”

“Δεν θέλω να πεθάνω,

πόσα θα χάσω?

πόσα μου λείψανε

πόσα δεν έκανα ο μαλακάς

γιατί να μην τα κάνω

το θάνατο θα λογαριάσω?

Σοφά λόγια λειψά – ναι

Ψεύτικα,προσποιητά,σαν βλάκας

Υποκρισίες, πόσοι είναι έτοιμοι να πεθάνουν?

Να πεθάνω? Ας ζω, μου φτάνει μόνο να ανασάνω”