Αντικρύζεις το είδωλο σου στον καθρέφτη
Περίεργο πλάσμα, χάνεσαι
Το βλέμμα σου κρατιέται από το να αποκλίνει
Αδρανείς, σκαλώνεις
Σαν κάποτε όταν το πνεύμα σου το ρούφηξε η αδράνεια
και η ψυχή σου γκρεμίστηκε
Ακούνητη,ακίνητη μα όχι ατάραχη
Σπασμωδικές κινήσεις
Σε ετούτη την πόλη καριόλη τριγυρνάς
Κρύβεις την τρέλα σου
Κρατιέσαι,προσποιείσαι,προσπερνάς
Μα ίσως μια μέρα δεν μπορέσεις …
Κανείς δεν σχολίασε ακόμα.
RSS feed for comments on this post. TrackBack URL