Επέστρεψα σπίτι,πρωινή η ώρα, οι άνθρωποι κοιμόντουσαν προ πολλού και τα πουλάκια μόλις που ξυπνούσαν.Ήθελε μια σχετική τεχνική στο γύρισμα του κλειδιού και στο ανέβασμα στις σκάλες για να μην ξυπνήσω για τα καλά πουλάκια και ανθρώπους μαζί,αλλα κυρίως τον φιλοξενούμενό μας,τον Θείο που το τελευταίο που του έλλειπε να προστεθεί στο κάρο των προβλημάτων του είναι η έλλειψη ύπνου.Έβγαλα παπούτσια,ούτε συζήτηση για παντόφλες,πατάω στην γή στέρεα πολύ καλύτερα χωρίς αυτές,ευχαριστώ πολύ αλλά δεν θα πάρω. Η διαδρομή προδιαγεγραμμένη,πρώτα στο μέρος που κάθε έξυπνος άνθρωπος πάει προτού κοιμηθεί και μετά στο νέο μου υπνοδωμάτιο.Το “παλιό” μου είχε γίνει προσωρινά ξενώνας που φιλοξενούσα τα ροχαλητά του Θείου και τα παράξενά του χούγια.
Βιαστικά βιαστικά αλλά και ήσυχα,με μικρά σκιρτήματα αντιλόπης και δεξιοτεχνία Ogre μπήκα στο τελεστήριο που φιλοξενεί τον Πορσελάνινο Βωμό.Στάθηκα,προσμένοντας την ανακούφιση που θα μου έδινε -αυτό είναι κάθαρση,τι τραγωδίες και μαλακίες- μόλις άφηνα τον οβολό μου.Ένιωσα εκείνη την γνώριμη,ζεστή,άκρως ικανοποιητική,υγρή αίσθηση να ανεβαίνει μερικά εκατοστά στο δεξί μου μπατζάκι ξεκινώντας από την αντίστοιχη γυμνή πατούσα μου…Πάει κάτι πολύ στραβά με την ανατομία μου? Είμαι το φαινόμενο που θα κάνει καθηγητές ιατρικής να σκίσουν τα πτυχία τους και να αναθεωρήσουν?

Κοίταξα αργά προς τα κάτω.Ένα μονοπάτι ζιγκ ζάγκ πιτσιλιών πάνω στο πατάκι,άρτια βαλμένες στην θέση τους με ακρίβεια που θα ζήλευε ψυχοκαταναγκαστικός, οδηγούσαν στο δεξί μου πέλμα.Αυτό,καθόταν μεγαλοπρεπώς μέσα σε μια μικρή λιμνούλα,στρατηγικά βαλμένη σε δύο πλακάκια που ήταν πιο χαμηλά απο όλα τα άλλα.Χωρίς να απομακρύνω το πόδι μου έσκυψα.Υγρή,ναι ήταν όντως μια λιμνούλα.Γνώριμα κίτρινη.

Ξάφνου φύτρωσε πάνω μου στολή Γερμανού αξιωματικού στολισμένη με μπόλικα παράσημα και αγκυλωτούς σταυρούς.”ΠΑΛΙ ΚΑΦΡΙΛΑ? ΠΑΛΙ?!?! ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ ΚΑΦΡΙΛΕΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΕ ΕΔΩ?!”.Ένιωσα ένα πολύ οξύ κύμα οργής,σαν κολικό εντέρων!”Δεν πάει άλλο!”.Θα τον έδινα στους “ανώτερους” στην πρωινή αναφορά του καφέ πριν καπνιστεί το πρώτο τσιγάρο,να του σιάξουν το σακάκι,να τον τεντώσουν!Να τον κάνουν να νιώσει άσχημα,να του βάλουν μυαλό!Άφριζα, ήμουν ικανός να τον ξυπνήσω και σαν κάτι χαιρέκακους να  τον οδηγήσω με το μάτι μέσα στην τσίμπλα στον τόπο του εγκλήματος να του δείξω τι έκανε.Κλίκ,κλίκ.Άνοιξε ένα χαμένο κουτάκι του εγκεφάλου μου και απο μέσα βγήκε ο…Bob Ross.”Ω,ένα χαρούμενο μικρό ατύχημα” σχολίασε με την χαρακτηριστική ηρεμία της φωνής του.Τα γρανάζια μου γύρισαν παράξενα,είδα την γελοιότητα της όλης σκηνής και χωρίς καμία προσπάθεια έγινα στην οθόνη του μυαλού μου μια ξεχειλωμένη από το τράβηγμα καρικατούρα : Ένας Γερμανός λοχαγός με κακόγουστο χιτλερικό μουστάκι που ωρύεται σε ακατάληπτα γερμανικά,εκτινάσσοντας παντού αφρισμένα σάλια ότι “Θα τον κρεμάσω! Θα τον εκτελέσω,Θα τον στείλω στο Άουσβιτς! Θα τον βάλω να τρίψει τα πλακάκια με την οδοντόβουρτσά του!”.Θα…του κλάσω τα αρχίδια.Η καρικατούρα μίκραινε συνεχώς, ήταν μέσα σε μια λίμνη ούρων η οποία όσο μεγάλωνε ο θυμός τόσο μεγαλύτερη γινόταν.Υστερικά γέλια που με βία προσπαθούσα να πνίξω,θα τους ξυπνούσα όλους με τα γέλια,δάγκωσα μια πετσέτα μην με ακούσουν.Μα καλά ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟΣ μπορώ να γίνω? Μπορώ και μικρότερος! Ξανά υστερικά γέλια,πιο δυνατό δάγκωμα πετσέτας και από ότι θανατοποινίτης σε ηλεκτρική καρέκλα.

Διπλώθηκα από τα γέλια…Έτσι μπόρεσα να δω καλύτερα την λιμνούλα,απο πιο κοντά.Έσκυψα απο πάνω της,συνειδητοποίησα οτι το πόδι μου δεν είχε κουνηθεί χιλιοστό απο εκεί.Δεν μπορούσα παρα  να κάνω αυτόματα ένα νοητικό ζούμ ιν-ζουμ άουτ απο τον μικρόκοσμο της λίμνης στον μακρόκοσμο μας και πιο πέρα.Δεν ήταν τίποτα,ζουμ ιν ένα αραιό διάλυμα φιλτραρισμένο απο τα νεφρά του,ζουμ άουτ ενός ανθρώπου που αγαπώ πολύ παρόλες τις τρέλες του.Ως άνθρωποι οικειοθελώς εκθέτουμε τον εαυτό μας σε πιο “αηδιαστικά” πράγματα,αν αυτό που πάτησα θα μπορούσε να θεωρηθεί αηδία.Ίσως έχουμε φάει πιο ακάθαρτα πράματα,με το στόμα μας που θεωρούμε “για καθαρά πράγματα” ενώ χρησιμοποιούμε το πόδι μας να αγγίξουμε κάτι αηδιαστικό στον δρόμο,έναν νεκρό σκύλο.Οικειοθελώς βάζουμε το στόμα μας,την μύτη μας,τα μάτια μας,τα χέρια μας όχι στα ούρα αλλα στην πηγή του κίτρινου νέκταρ κάποιου ατόμου πολλές φορές απλά διότι “έχει ωραία φάτσα”.Κλάκ,ένα γρανάζι πάλι.Ο φιλοξενούμενος μου δεν ήταν στα καλύτερα της υγείας του,κατά πάσα πιθανότητα θα φύγει από κοντά μας πολύ συντομότερα από ότι “πρέπει” σε ένα αγαπημένο πρόσωπο.Μου είχε εκπληρωθεί μια μελλοντική ευχή που δεν έχω κάνει ακόμα,αλλά άλλοι μέσα στην στεναχώρια τους την έχουν κάνει ήδη για κάποιον δικό τους.”Ας ήταν εδώ,και ας το σηματοδοτούσε μια λίμνη ούρων του που πάτησα μέσα”,να μπορείς να γυρίσεις και να δεις οτι την άφησε αυτός ή αυτή,οτι κοιμάται ήσυχα στο δίπλα δωμάτιο.Οτι θα μπορείς άνετα το επόμενο πρωί μετά τις αγκαλιές,να του τα πεις ένα χεράκι σε ημιαστείο τόνο.

Δεν θα του το έλεγα.Δεν του το έχω πει.Τα σκούπισα και έπλυνα τα χέρια μου,γάντια και χλωρίνη θα ήταν υπερβολή.Πήγα για ύπνο,έναν ξεκούραστο και γαλήνιο ύπνο,αφού πρώτα έπλυνα το δεξί μου πόδι.

Όχι όμως το μπατζάκι μου.Την επόμενη φορά που θα με δείτε για κρασιά και θα σας πώ ότι “Πάντα κουβαλάμε μαζί μας ένα κομμάτι των ανθρώπων που αγαπάμε όσο μακριά και να είναι” θα κυριολεκτώ.