ΜΠΟΥΑΑΑΑΑΧΧ. Η μάπα του Κλαούντιου ακουμπούσε σχεδόν στην λεκάνη. Του κράταγα το κούτελο καθώς μια καφεκίτρινη φωσφορίζουσα ρουκέτα έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα κάνοντας το στομάχι-λεκάνη σε λίγα δευτερόλεπτα. Φωτισμός σκατά.

-Και σου χω πει γαμώ την παναγίτσα. Να προσέχεις με τα ψυχεδελικά. Είναι επικίνδυνο πράμα να τα τρως έτσι αβέρτα.

-Δεν φταίει αυτό ρε Ζακ.(διακοπή για εμετό)…..(λίγο ακόμα διακοπή)Το κολοκοτόπουλο φταίει, που μου χε στείλει ο θείος μου ο νεκρομάντης από το χωριό. Και τον ρώτησα μήπως αυτό το πράσινο χρώμα στα σπλάχνα σημαίνει κάτι. Και αυτός μου είπε: μεγάλη πόρτα θα διαβείς.

Κάπως έτσι συνεχιστικέ η βραδιά με τον Κλαούντιο να βγάζει τα σώψυχά του και το καζανάκι να μην λειτουργεί.

Άνοιξα τα μάτια μου. Πόση ώρα κοιμόμουν; Κάτι υπήρχε στην ατμόσφαιρα. Τέντωσα τις αισθήσεις μου να αντιληφτώ τι ήταν. Μυρωδιά εμετού. Τι τον κουβαλάω αυτόν τον βλαμμένο εδώ; Μυρωδιά ψαρίλας.

Σηκώθηκα εκνευρισμένος και μάζεψα τα μακριά αραιά μαλλιά μου(τι μαλλιά…. μιλάμε για πολύ αραιή κατάσταση)από το πρόσωπό μου. Έξυσα το μούσι μου για να σκεφτώ. Λιπών ας σταματήσω να ασχολούμαι με τρίχες και ας βρω μια λύση στο πρόβλημά μου. Φωτισμός σκατά. Νύχτα έξω.

Άνοιξα το ψυγείο, πήρα μια μπύρα, έβαλα κλασική μουσική (βοηθάει στη σκέψη), σωριάστηκα στον καναπέ και άναψα τσιγάρο. Προσπαθούσα με μανία αλλά και ταυτόχρονη σπαρίλα να θυμηθώ που είχα αφήσει την κουβέρτα γιατί ανοίγοντας το παράθυρο για να φύγει η ψαροεμετίλα θα έμπαινε μέσα το πολικό ψύχος που πολιορκούσε εδώ και μερικές μέρες την πόλη. Κόντευε να με ξαναπάρει ο ύπνος και είχε χυθεί η μισή μπύρα στον καναπέ και λίγο πριν καεί από την κάφτρα του τσιγάρου που είχε πέσει ανάμεσα στα πόδια μου ακούω έναν περίεργο θόρυβο, κάτι σαν πλαφ πλαφ. Ανοίγω μάτια. Αναπηδώ στον καναπέ γιατί νιώθω τον κόλο μου να φλέγετε. Πετάγομαι πάνω, ρίχνω μια κουτουλιά στη λάμπα (που κρεμότανε πολύ χαμηλά απ ότι φαίνετε)και μπαίνω στο υπνοδωμάτιο.

Θεέ και κύριε! Αντίκρισα ένα αποτρόπαιο θέαμα. Δεν πίστευα στα μάτια μου.

Στη μέση του δωματίου μέσα σε μια λίμνη εμετού σπαρταρούσε ένα χρυσόψαρο μόνο που αντί για το κλασικό ψαροκεφάλι με την ηλίθια έκφραση υπήρχε το πρόσωπο του Ουίλιαμ Μπάροουζ στα βαθιά του γεράματα με τα μάγουλα προς τα μέσα και ούτε μια τρίχα στο κρανίο του να ανοιγοκλείνει το στόμα του σαν χάνος και να ουρλιάζει: ΤΙ ΚΟΙΤΑΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ; ΚΑΝΕ ΚΑΤΙ!

Εγώ ώμος είχα κοκαλώσει. Γιατί το πραγματικά απαίσιο θέαμα δεν το περιέγραψα ακόμα.

Ο Κλαούντιος κείτονταν ακριβός δίπλα με το στόμα ορθάνοιχτο και τα μάτια κλειστά. Σάλια και ξερατά ακόμα στο πρόσωπο, η τεράστια κοιλιά του να παρουσιάζει τον τριχωτό γεμάτο χνούδια αφαλό κάτω από την λερωμένη από λάδια μηχανής και γαστρικό υγρό μπλούζα με την Μέριλην Μονρόε στην κλασική φώτο με το λευκό φουστάνι που σηκώνει ο αέρας. Αλλά το καλό είναι κάτω από τον αφαλό. Γιατί το παντελόνι του ήταν κατεβασμένο μέχρι τα γόνατα και διέκρινες μόνο τρίχες, κολομέρια, τρίχες, αρχίδια, τρίχες. Και μάλιστα είχε χεστεί πάνω του.

Κάτι ξύπνησε μέσα μου και δεν ήταν τα λουκάνικα που έφαγα το μεσημέρι. Εδώ να πω πώς έχω μεγάλη αγάπη για τα βιβλία του Μπάροουζ. Τα έχω διαβάσει όλα. Το Naked Lunchτο χω πάντα δίπλα στον νιπτήρα του μπάνιου έτσι ώστε να του ρίχνω μια ματιά κάθε μέρα. Έτρεξα και πήρα ευλαβικά το χρυσοΜπαροζουόψαρο στην χούφτα μου. Η φάτσα του γέρου σε συνδυασμό με τα γυμνά οπίσθια έκαναν το γυμνό γεύμα που είχα φάει να χορεύει μπρέικ ντανς στο στομάχι μου. Μπήκα στην τουαλέτα- ένα κομμάτι λουκάνικο σπινχεντ ενώ ένα άλλο τελείωνε θεαματικά τα σιξ στεπ του με ένα φριζ. Πέταξα τον χρυσόψαροουζ στην λεκάνη. Εξαφανίστηκε. Κάθισα για λίγη ώρα να κοιτάω σαν μαλάκας.

Μετά από λίγο έσκασε πάλι μύτη. Με κοίταξε στα μάτια με ένα πολύ σοβαρό έντονο βλέμμα. Μου φάνηκε πως διέκρινα ένα μικρό χαμόγελο. Άνοιξε το στόμα. Θα μου μιλούσε. Περίμενα με αγονία το τι θα μου έλεγε. Πραγματικά κρεμόμουν από τα χίλια του. Ε! δεν σου συμβαίνουν και κάθε μέρα αυτά. Ήταν μεγάλη στιγμή.

-Ολυμπιακός – Ηρακλής Χ, είπε τελικά και χάθηκε ξανά.

Γούρλωσα τα μάτια μου. Τρελάθηκα. Περίμενα λίγη ώρα ακόμα αλλά τίποτα. Δεν είναι δυνατόν γαμώ την τρέλα μου γαμώ. Δεν αισθανόμουν καθόλου μα καθόλου καλά. Είχα χάσει πλέον κάθε ελπίδα για το αν υπάρχει νόημα στην άθλια ύπαρξη μας. Έγινε όλο αυτό για να ακούσω μια τέτοια καραγκαγκάν μαλακία. Αν είναι δυνατόν. Τέτοιο στάνταρ και να πάει χι; Με μια ομάδα που αυτήν την περίοδο έχει τόσα προβλήματα.

Πήγα μέσα στον Κλαούντιο.

-Ε! δεν ξέρω τι θα κάνεις, αλλά θα σηκωθείς τώρα και θα πάμε να πιώ μια μπύρα.

Μπήκαμε σε ένα ότι να ναι μπαρ. Ο Κλαούντιος πήγε αμέσως (ακόμα βρεγμένος από το παγωμένο μπάνιο που του κανα) και πέθανε σε έναν (ας τον πω) καναπέ. Προχώρησα και κάθισα στην μπάρα. Προχώρησα και κάθισα στη μπάρα.

-ένα ουίσκι… Μέχρι να το φέρει είχα ήδη πεταχτεί και είχα παίξει όλα μου τα λεφτά στο Ολυμπιακός-Ηρακλής. Τουλάχιστον ας βγει κάτι από αυτήν την ιστορία.

Γύρισα και κάρφωσα το βλέμμα μου στην κοπέλα που καθόταν στο δίπλα σκαμπό. Αυτή εξίσου δεν έπαιρνε τα μάτια της από πάνω μου και μου έδειξε τα δόντια της με μια υπόνοια αποτυχημένου λάγνου χαμόγελου. Έλειπαν μερικά. Παρόλα αυτά ήταν πανέμορφη.

-Ε! Τσάκαλε κάνε ένα κουμάντο και βάλε μας μια γύρα σφηνάκια εμένα και του παιδιού. Που το όνομα του είναι αν επιτρέπετε….

-Ζακ… Παστουρμάς Ζακ… καλά λέμε και πολύ γαμάτος πρέπει να φάνηκα. Άναψα και ένα τσιγάρο έτσι για αποκορύφωμα.

-ΤΙ ΛΕΕΙ ΡΕ ΚΟΠΕΛΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΠΟΤΕ; ΛΟΙΠΟΝ ΑΝ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΟΥΤΕ ΣΦΙΝΑΚΙΑ ΟΥΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ. Ο μπάρμαν ούρλιαζε και από το στόμα του πετάγονταν σάλια.

-και το δικό σου όνομα είναι…

-Εσμεράλδα μικρέ… ξαναπροσπάθησε να χαμογελάσει εντελώς αποτυχημένα.

-ΕΣΜΕΡΑΛΔΑ!!!! ΕΕΕ!!! ΠΑΜΕ ΝΑ ΧΤΙΠΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΜΠΑΝΕΣ;;;;;; είπε ο κακάσχημος τύπος που καθόταν δίπλα της και βαρούσε παλαμάκια.

-Χμμ… όχι τώρα αγάπη μου. Μην τον παρεξηγείς είναι αδερφός μου και έχει σύνδρομο ντάουν. Είναι καλό αλάνι όμως….

Μου άρεσε αυτή η οικογένεια.

Παρακολουθούσα το ματς για το υπόλοιπο της βραδιάς και κέρναγα ποτά και σφηνάκια την Εσμεράλδα (που έβριζε σε κάθε φάση).

Είχα μεθύσει αρκετά όταν στο ενενηνταεφτά ένας αμυντικός του Ηρακλή στην προσπάθειά του να επιστρέψει την μπάλα στον τερματοφύλακα της ομάδας του έβαλε ένα απύρος ηλίθιο αυτογκόλ.

-όχι ρε γαμώ….. είπα νευριασμένος..

Ένας τύπος που καθόταν δίπλα μου με κόκκινο κασκόλ μου είπε…

-Υπάρχει κάποιο πρόβλημα φίλε;

Μετά ένας άλλος ούρλιαξε

-ΝΑΙ ΡΕ ΚΑΡΓΙΟΛΗ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα άρχισε να γίνετε ο κακός χαμός στο μπαρ….. ΡΕ ΘΑ ΣΕ ΓΑΜΗΣΩ. ΟΧΙ ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΓΑΜΙΣΩ ΡΕ ΞΕΚΟΛΙΑΡΗ και ΠΑΟΚ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ. Και διάφορα τέτοια ακούγονταν καθώς εγώ άκουγα τον διαιτητή να σφυρίζει την λήξη του αγώνα. Μετά έπεσα λιπόθυμος από ένα μπουκάλι μπίρα που μου ήρθε στο κεφάλι.

Άνοιξα τα μάτια μου. Είδα την Εσμεράλδα δίπλα ήταν ο Κλαούντιος και άκουσα το γέλιο του αδερφού της Εσμεράλδας. Ήμουν στο σπίτι μου. Μου έδωσε ένα φιλί… έφτυσα.

-Τι κάνεις ρε μαλάκα;

Μετά μου έδωσε και η Εσμεράλδα. Μετά μου έδηξε τα δόντια της. Το ένα μάτι της ήταν μαύρο.

Χαμογέλασα….. μερικές φορές τα πράματα πάνε καλά….