Μάνα, θα φύγω στα καράβια…
Και τελικά έφυγα.. Όχι όμως στα καράβια… Αλλα όπως και να έχει, αυτή η φωτογραφία για μένα έχει πολλά να πει. Δεκαεννιά χρόνια αυτή τη θάλασσα έβλεπα, δεκαεπτά απο τα οποία την έβλεπα απο αυτήν ακριβώς την οπτική γωνία. Μετά μεταφέρθηκα λίγο πιο αριστερά, 10 λεπτα περπάτημα. Απο εκεί δεν φαινόταν η πλευρά του λιμανιού, το αεροδρόμιο έβλεπες. Τελικά μια μέρα κατάλαβα οτι αναγκαστικά θα έπρεπε αργά ή γρήγορα να ξαναβγώ απο το σπίτι και τον κόσμο μου και να αντικρύσω την πραγματικότητα. Με τρόμαξε τόσο αυτή η σκέψη που άρχισα να τρέχω πανικόβλητος… Μέχρι που έφτασα σε μία άλλη θάλασσα! Τον Ατλαντικό Ωκεανό! Μου πήρε περίπου τρία χρόνια να πάρω την απόφαση να τον διασχίσω. Τελικά τα κατάφερα, αν και στην άλλη άκρη έφτασα αργά. Κάλλιο αργά παρά ποτέ… Όποιος βιάζεται σκοντάφτει.. Τώρα πλέον με πιο ώριμη σκέψη (και λιγότερη όρεξη για απρόοπτα) σχεδιάζω τα επόμενα βήματα. Θα φτάσω άραγε και στον Ειρηνικό; Μακάρι, να μπορέσω να σταθώ και να αγναντέψω τα κύματα στις ακτές του Gray’s Harbor…
-Θερμαικός κόλπος, Θεσσαλονίκη, 2007
0 Responses to “Γιέ μου… Πού πας;”