δεν υπάρχει ούτε ένα κανάλι που να μη λέει για αποκλεισμένους.

και δώσε βάση στη γενικότερη έννοια αποκλεισμένος.

και δε με νοιάζει καν για τα κανάλια.

με νοιάζει που άλλα αποκλείεται μπαίνουν στη μέση. και αμέσως τα αποκλείεται

γίνονται….”…κλείεται”

και μπερδεύονται γλυκά

η πραγματικότητα, τα όνειρα, ο μανιασμένος αέρας, τα σύννεφα, ο καπνος, τα παραμύθια, η θάλασσα, το κρύο, το σκουφί μου, τα παγιδευμένα δάκρυα, η βλαμμένη η ορθοδοντικός, οι γλυκές φωνούλες, τα ζεστά ευρώ, η άνοιξη που μυρίζει μες στο χειμώνα, ο καφές, τα νεύρα μου, η τηλεόραση -πάλι, ο υπολογιστής, το εμεσεν που με πετάει συνέχεια, ο παλιόκαιρος, τα συρτάρια που ανοιγοκλείνουν,

οι εφημερίδες, οι μπαταρίες της φωτογραφικής μου μηχανής που θέλουν φόρτιση κάθε δυο μέρες, το σέλινο που δε μ’ αρέσει καθόλου, το μάθημα που έκαψα την παρασκευή, η φίλη που είναι μακριά,

τα γιατί, τα θα δείξει, τα όλα θα είναι καλύτερα από αύριο, τα όνειρα γλυκά,

η αισιοδοξία που δε φεύγει ποτέ. τα όσα έρχονται και δεν μπορώ ούτε να δω.

αποκλεισμένοι.

όχι απ’ το χιόνι. από αυτά που μας χωρίζουν.