Η μετανάστευση των αγίων

Άγιοι ξεκολημένοι από τις εσοχές του

Πρόναου γελούν στην αυλή με τους πρώτους καλοκαιρινούς ανέμους

Παίρνουν τα αρώματα από τις αψιθιές και πετούν στα μεσημέρια αναζητώντας

Τη σκιά κανενός περαστικού συνέφου

Καμία προσευχή δε θα μπορούσε να προβλέψει τόση πνιγηρή αγιογραφία

Που γέμισε τον ουρανό.

Κι όταν βρέχει οι άγιοι εξαυλωμένοι σκαλώνουν στα κυπαρίσσια του νεκροταφίου

σβήνουν ευλαβικά τα καντήλια

μαλακώνουν το χώμα.

Ξεγλυστρούν ανάμεσα στα πετρώματα

και κολυμπούν σε πύρινους τόπους

μέχρι να συναντήσουν σε μια άλλη πλευρά του κόσμου

πάλι μέρα,

εκεί απαλλαγμένοι απ’ τη φήμη τους

δουλεύουν σαν διασκεδαστές σε παζάρια

και εμποροπανυγήρεις, επιδεικνίοντας

υδυπαθώς την αυστηρή τους μορφή και τα

παλιακά τους ρούχα.

Σπάνια νοσταλγούν τις υμνωδίες και το λιβάνι

.Μόνο όταν πλένονται

στο σκουριασμένο λαβομάμο κάποιου

υπαίθριου εστιατορίου θυμούνται τις βροχές

και θλίβονται προσωρινά

και κάτι βράδια που στη κάμαρα αντικρύζουν

τα γυμνά τους σώματα

αναπολούν τη σοδομία του ιερά

και αυνανίζονται βλέποντας οράματα