Μένει μια μέρα μόνο. Μια τελευταία μέρα καλοκαιρινή. Είναι ψηλά στο βουνό, λίγο μόνο μακριά από τ’ αστέρια. Πάει καιρός που κάποιος μου μίλησε για τα αστέρια. Εγώ εδώ, εσύ εκεί. Ο ουρανός ίδιος. Γεμάτος υποσχέσεις. Κάθε αστέρι κουβαλά κι από μια ευχή. Μια υπόσχεση σιωπηλή. Κανείς δεν ξέρει αν θα κρατήσει. Ποιός μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σε ένα αστέρι που πέφτει; Η ευχή που κάνουμε στη λάμψη που κόβει τον ουρανό, μήπως είναι απλά η δική μας ελπίδα…;

      Κι όμως.

      Συνεχίζουμε να ευχόμαστε. Συνεχίζουμε να δυναμώνουμε τη μουσική και να χαμογελάμε, κάθε φορά που βλέπουμε ένα αστέρι να πέφτει. Κι εγώ το ίδιο. Κι ας ήσουν μακριά. Κι ας μην ήξερα τι  να σκεφτώ, που να πατήσω, τι να αισθανθώ.

      Τα αστέρια έφτιαχναν έναν τεράστιο πίνακα στον ουρανό. Τα έβλεπα τόσο καθαρά. Και ξαφνικά τίποτα δεν έμοιαζε δύσκολο. Το τραγούδι έπαιζε και ξανά και ξανά και κάθε νότα έμοιαζε πιο πραγματική από την προηγούμενη.

       Η τελευταία μέρα του καλοκαιριού, είναι πάντα κρύα. Κρύωνα πολύ. Αλλά δεν το καταλάβαινα. Μέσα μου είχα μια ζέστη, εκείνη μόνο τη σιγουριά ότι δεν κοιτάζω μόνη μου τ’ αστέρια.