Τα τελευταία χρόνια και ειδικότερα τους τελευταίους μήνες παρακολουθώ απεγνωσμένα συναυλίες. Αν ακούσω οτι μια μπάντα είναι καλή, ή αν ακούσω οτι μια μπάντα είναι χάλια, ή ακόμα και αν δεν ακούσω τίποτα προκαταβολικά, θα πάω να το δώ. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία λένε…
Έχω παράξενο γούστο στη μουσική με αποτέλεσμα να μην μπορώ να ικανοποιήσω τις μουσικές μου ανάγκες εύκολα. Με τα χρόνια, έχω καταφέρει να συλλέξω περίπου 300 δίσκους βινυλίου με διαφορετικές μουσικές που μου αρέσουν. Το πρόβλημα όμως εντοπίζεται στο οτι η πλειοψηφία των καλλιτεχνών και μή, που αναγράφονται στα διάφορα τεμάχια που αποτελούν τη δισκοθήκη μου, έχουν πια πεθάνει.
Είμαι λάτρης της ζωντανής μουσικής όμως και χρειάζομαι κάποιους ανθρώπους (ή και ζώα, δεν έχω προκαταλήψεις) που να μπορούν να φέρουν σε μια σκηνή αυτό που θέλω να ακούσω.
Θυμάμαι τώρα μια συζήτηση με έναν φίλο που πέρασε την εφηβεία του σε μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλάδας την δεκαετία του 80. Του άρεσε το rock’n'roll και το punk rock αλλά μου εξηγούσε οτι αν ερχόταν στην πόλη μπάντα με ηλεκτρική κιθάρα θα πήγαινε όλη η παρέα και θα χοροπηδούσε νομίζοντας οτι ακούει punk rock, εξ’άλλου, ήταν οτι κοντινότερο μπορούσαν να δούνε τότε…
Εγώ όμως είμαι κακομαθημένος… Έχω δει μερικές πραγματικά καλές μπάντες και δεν με γεμίζουν πλεον οι μέτριες παραστάσεις. Τις τελευταίες εβδομάδες λοιπόν είχα φτάσει σε άσχημο σημείο. Δεν πήγαινα πλέον στις συναυλίες που γίνονται στην πόλη επι καθημερινής βάσεως. Είχα βαρεθεί το αίσθημα της απογοήτευσης, βλέποντας ταλαντούχους μουσικούς να χαραμίζουν το ταλέντο τους σε διασκευο-μπάντες ή μέτριες pop-rock καταστάσεις. Είχα κουραστεί από την free-jazz σκηνή με τα ίδια πρόσωπα να παίζουν σχεδόν το ίδιο πράγμα κάθε εβδομάδα. Μέχρι που μια μέρα εκεί που καθόμουν στο σπίτι και έπινα το bourbon μου, χτυπάει το τηλέφωνο…
Ήταν ένας φίλος, ήθελε να με ρωτήσει αν θέλω να πάμε σε μια συναυλία… Εκεί που βγαίνει αυθόρμητα το ΌΧΙ με φασιστικό ύφος, τον ακούω να αναφέρει οτι στην εν λόγω μπάντα τραγουδάει κάποιος David Yow. Μου σηκώθηκε, έβηξα, έφτυσα, κόντεψα να πάθω κάτι σοβαρό απο το σοκ! Μόλις ξαναβρήκα την μιλιά μου του είπα να πάρει τα εισητήρια αμέσως και μου ξανασηκώθηκε…
Ακολούθησε μια ατελείωτη μέρα κατα την οποία απορούσα μήπως με δουλεύουνε για να με κάνουν να βγώ απο το σπίτι… Την επόμενη, πηγαίνουμε στο μαγαζί και μπαίνοντας βλέπω μπροστά μου την χαρακτηριστική φαρδιά φαλάκρα του David Yow, το καμμένο βλέμμα του και το φιλικό χαμόγελο! Δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ, αλλα κατ’ευθείαν τα βλέμματα μας συναντήθηκαν.. Ένιωσα κάτι, ίσως να το ένιωσε και εκείνος.. Πήγα και του μίλησα… Συστήθηκα σαν Jesus και εντυπωσιασμένος μου λέει οτι είναι μεγάλος fan μου… Μιλήσαμε αρχικά για τους Scratch Acid, τους Jesus Lizard, το αγαπημένο μας bourbon, τους I Knew Them.. Μου εξηγούσε πώς απο το Top of the Pops εγκατέλειψε τις ζωντανές εμφανίσεις για να ασχοληθεί με την γραφιστική, την μαγειρική και το whisky… Μερικές ώρες, πολλές μπύρες και 4 μέτρια support bands αργότερα, ανεβαίνει στην σκηνή με τους QUI, την μπάντα στην οποία πλέον τραγουδάει.
Δεν ήξερα τι να περιμένω.. Απο τις πρώτες κιόλλας νότες έπαθα κιάλλο σοκ! Το χαμόγελό μου πλέον έφτανε απο το ένα αυτί ως το άλλο… Ο David Yow (47 ετών), ο Matt Cronk και ο Paul Christensen εκπροσωπούσαν όλα όσα εδώ και χρόνια περιμένω να δώ σε μια μπάντα! Δυναμισμό, ενέργεια, πρωτοτυπία, σκληρότητα, σκηνική παρουσία… Δυνατά drums, σφιχτή παραμόρφωση στην κιθάρα και τα χαρακτηριστικά φωνητικά του David σε πιο ώριμη έκδοση!! Έκανε όλες τις κραυγές και τα ουρλιαχτά για τα οποία τον αγαπήσαμε αλλα τώρα πλέον σε μερικές στιγμές τραγουδάει κιόλλας!! Μέχρι και φωνητικές αρμονίες κάνανε, και οι τρεις μαζί! Ανάμεσα στα τραγούδια μιλούσανε και οι τρεις ταυτόχρονα! Κατα την διάρκεια του σετ, περίπου μία ώρα, ο David είχε βουτήξει στο κοινό περίπου 46 φορές, έκανε κομματάκια μια βάση μικροφώνου επειδή μπλέχτηκε το καλώδιο πάνω της, άλλαξε θέση τα monitor και τα PA ηχεία και μαζί με όλη την μπάντα καταέβρισαν την Αγγλία, με ιδιαίτερη έμφαση στο φαγητό (Beans on toast? I fucking hate every one of you people!). Με το που κατέβηκαν απο την σκηνή το κοινό ούρλιαζε για encore… Δεν μας απογοήτευσαν, ξαναβγήκαν με τον David Yow να πιάνει το μπάσο και τον Matt να παίζει παπάδες στην κιθάρα κατα την διάρκεια των οποίων ο David είχε σκάσει στα γέλια…
Μετά την συναυλία με αγκάλιασε, με ευχαρίστησε που πήγα και αρχίσαμε τους χαιρετισμούς, μέχρι που συνειδητοποιήσαμε οτι η επόμενη τους στάση, το Nottingham, ήταν μόλις μια ώρα μακριά! Κανονίσαν το guest list και την επόμενη μέρα τους βρήκα σε ενα απαίσιο bar στο Nottingham.. Μια όμορφη κοπέλα καθόταν στα πόδια του David καθώς εκείνος έφτυνε στο πάτωμα.. Ο Matt πουλούσε μπλουζάκια, CD, και 7′ βινύλια της μπάντας για 3 λίρες! Ο Paul έκανε βόλτες χαμογελαστός. Η παράσταση εξίσου απίστευτη με την προηγούμενη! Στο τέλος, μετα τους τελικούς χαιρετισμούς, επέστρεψα στο σπίτι… Να είναι καλά, να μου φτιάχνουν την διάθεση για πολλά χρόνια ακόμα.. Σπάνια έχει κανείς την ευκαιρία να δεί μια τόσο καλή μπάντα, αν έρθουν ποτέ κοντά σας, μην τους χάσετε.. (συζητήθηκε το ενδεχόμενο για συναυλία και στην Ελλάδα του χρόνου!!)
ααααααααααααχ…….. (πέντε μέρες αργότερα, και ακόμα δεν έχω συνέλθει…)
Recent Comments