Τι κάνεις όταν καθώς πίνεις έναν καφέ,ξυπνάς το πρωί,συνέρχεσαι μετά από καταχρήσεις,ξαπλώνεις να κοιμηθείς,είσαι στο λεωφορείο,οδηγάς τ αμάξι…Και συνειδητοποιείς ένα(δημιουργικό,γενικό ή αχαρακτήριστο καλύτερα) κενό στη ζωη σου?Το χαμόγελο (αν είχες) φεύγει γρήγορα,τύψεις (ή κάτι σαν τύψεις) καταφτάνουν μαζί με τη στενοχώρια,ίσως και υπερένταση…Το κενό φαινεται ακόμη πιο μεγάλο τώρα και στην κυριολεξία δε χωράς στο κουτί-δωμάτιο σου, μα ούτε και στο πάρκο της παραλίας.Βλέπεις ότι μέρος των καλύτερων ( σύμφωνα με τους μεγάλους) χρόνων σου πέρασε σχεδόν στράφι και σίγουρα ανεπιστρεπτί.Θυμάσαι τον εαυτό σου να ονειρεύεται στα τέλη του λυκείου…(Τώρα πλέον ονειρεύεσαι σχεδόν μόνο όταν κοιμάσαι.)Να ονειρεύεται πως όταν ξεμπερδέψει με το σχολείο,θα βγει έξω από την τάξη κ θα ζήσει,θα προσπαθήσει τον κόσμο να κάνει καλύτερο…θα…θα…θα.Θα που τότε δε φαίνοταν καθόλου ουτοπικά.Θα που ίσως δηλητηριάστηκαν από τη νικοτίνη ή πνίγηκαν στο αλκοόλ και τους καφέδες της…γαμάτης φοιτητικής ζωής.Ακριβώς τώρα όμως είναι η ευκαιρία να αποδείξουν πόσο δυνατά και αληθινά είναι…(Πόσο αληθινό μπορεί να είναι όμως ένα θα?) και πως απλώς είχαν πέσει σε μία παρατεταμένη χειμέρια νάρκη και περίμενουν εσένα.Ίσως να βαρέθηκαν και έφυγαν,μπορεί όμως και να αγωνιούν πότε επιτέλους μαλάκα θα τραβήξεισ την άνοιξη από το χέρι, να’ρθει και να ξυπνησουν…