Ταξιδέψαμε μόνοι μας και είχαμε τις καλύτερες προθέσεις. Τα μικροατυχήματα μας ανοίγανε την όρεξη. Στην αρχή ήταν πανέμορφα. Μετά φτάσαμε και φάγαμε σουβλάκια. Τα σουβλάκια ήταν βαριά για το στομάχι μου. Κοιμηθήκαμε.

Ξύπνησα πολύ καιρό μετά και το στομάχι μου είναι συνηθισμένο στα σουβλάκια — για την ακρίβεια τρώω σουβλάκια σχεδόν κάθε μέρα, και δεν έχω κανένα πρόβλημα πια. Όταν δεν τρώω σουβλάκια, τρώω πίτσα ή παραγγέλνω να μου φέρουνε κάποιο άλλο φαγητό. Στα διαλείμματα, πίνω μπύρα. Και σκέφτομαι την αυτοκτονία με κοπίδι ακριβείας, αλλά γι’ αυτό θα πω περισσότερα μετά.

Αυτή μοιάζει να μην ανησυχεί ιδιαίτερα. Παχαίνει στην γωνιά της, ήρεμη και ωραία, εκτός κι αν την ενοχλήσω.

Δεν την ενοχλώ συχνά. Και όταν την ενοχλώ όντως, είναι απλά για να της βάλω δάχτυλο στον κώλο, ή επειδή δε μπορώ να συρθώ ως το τηλέφωνο για να παραγγείλω σουβλάκια.

Νομίζω πως βρήκαμε την σταθερά μας. Με ένα δαχτυλίδι, θα είμαστε επίσημα ζευγάρι, και μάλιστα ένα πολύ ταιριαστό ζευγάρι. Ύστερα σκέφτομαι να παχύνω αρκετά ώστε η καρδιά μου να γίνει μεγάλη, και όταν το καταφέρω κι αυτό, όταν θα είναι αρκετά χοντρή και κλειστή από το λίπος, να την ξεριζώσω και να την κάνω πάσα στον πρώτο περαστικό. “Ορίστε άνθρωπε μου” θα του πω, “τώρα διέδωσε τα νέα: το μέγεθος έχει όντως σημασία“.