Σάμπως ξέρω κι εγώ;
Ξύπνησα και αισθανόμουν μια φρικτή φαγούρα σε όλο μου το σώμα. Έφτυνα αίμα παντού. Δοκίμασα να χώσω τα δάχτυλα μου στην μπρίζα — κατάφερα μονάχα να ρίξω τον γενικό. Γενικώς σκατά.
Δοκίμασα μετά να σε ξυπνήσω — άδικος κόπος. Δοκίμασα να τραγουδήσω — έβηχα κι έφτυνα αίμα πάλι. Το κενό ανάμεσα στο μπαλκόνι και την άσφαλτο έμοιαζε μεγάλο. Αυτό δεν το δοκίμασα.
Πήγα έξω. Πέρασα από τις καφετερίες. Συζήτησα με κάτι γνωστούς.
Γύρισα πίσω και κοιμήθηκα. Ακόμη μία.
Artwork: MikePratt - “Another Fucking Day“
Οι ιδέες που υπήρχαν για την Δεύτερη Επόμενη Στιγμή [την Μεθεπόμενη Στιγμή//00009], θα χρησιμοποιηθούν για την δημιουργία ενός εξαιρετικά στημένου/πακεταρισμένου ενδιάμεσου τεύχους 16 σελίδων διαφόρων μεγεθών, με σκληρό “δερμάτινο” εξώφυλλο, φουλ χρώματα & ίσως-ίσως χρυσά γράμματα στο εξώφυλλο του. Θα χρησιμοποιηθούν κείμενα και εικόνες από τη σελίδα εδώ, αλλά και πράγματα που έχουν σταλεί/θα σταλθούν για δημοσίευση. Η κεντρική ιδέα του ενδιάμεσου τεύχους θα είναι και πάλι το “πέταγμα”. Κατά πάσα πιθανότητα, λόγω κόστους παραγωγής, δεν θα τυπωθούν πολλά αντίτυπα, αλλά οι συμμετέχοντες και οι ενδιαφερόμενοι -πόσο μάλλον οι κολλητοί- θα τσιμπήσουν σίγουρα από ένα αντίτυπο. Αν κάποιος/α έχει όρεξη να συνδράμει & οικονομικά, πέρα από υλικό που θέλει να στείλει, ας επικοινωνήσει μαζί μου.
Η Μεθεπόμενη Στιγμή τώρα, θα κυκλοφορήσει γύρω στις αρχές του καλοκαιριού. Δεν υπάρχει κανένα βασικό σχέδιο, πέραν του ότι θα τυπωθεί με φουλ χρώμα. Αυτό σημαίνει χρήματα, κυρίες και κύριοι, που θα δούμε από ποιους & πως θα μαζευτούν…
Τη μέρα κοιμάμαι.
Τα βράδια ονειρεύομαι.
Κάποιες στιγμές νοιώθω πως ξυπνάω.
Στιγμές δίχως διάρκεια.
Στο τέλος αυτό που μένει είναι μονάχα η ανάμνηση τους.
Ζορίζομαι να τις ξανανοιώσω όπως τότε.
Ίσως και να τις πλησιάζω, μα ποτέ δεν τις αγγίζω.
Μένω μόνος να ελπίζω.
Προσεύχομαι στο άγνωστο.
Ελπίδα.Προσευχή. Λέξεις για αδύναμους.
Σαν εμένα κι εσένα.
Νοιώθω την καθημερινότητα να με φθείρει.
Να μου κλέβει το φώς που έχω μέσα μου.
Όσο κι αν προσπαθώ να της το κρύψω.
Λίγο λίγο κάθε μέρα.
Ώσπου στο τέλος θα υπάρχει μονάχα σκοτάδι.
Κάποιες φορές αισθάνομαι δυνατός και της ξεφεύγω.
Είναι οι στιγμές για τις οποίες μιλάω.
Είναι που νοιώθω να αγαπάω.Εσένα.Εμένα.το φώς.τη ζωή.τη στιγμή.
(Σήμερα το πρωί ένοιωσα και πάλι τη στιγμή.Η αιτία ήταν ο ήλιος σε συνδιασμό με ένα μαγικό τραγούδι που άκουγα για πρώτη φορά: Au revoir Simone-The Lucky One)
Ο Θηριώδης Αετός επιστρέφει και σπάει δύο κιθάρες και δύο ντραμς. Ναούμ.
Recent Comments