2252. Σκατοπόλη.

Το κόκκινο νέον αντιφεγγίζει στους πλαστικούς δρόμους. Να μπορούσα να έβλεπα για λίγο τα μάτια της…

Το μπλε χέρι μου έπαιζε στη τσέπη μου με ένα χνουδομπαλάκι ( ότι κι αν είναι αυτό ). Πέρασε τόσος καιρός κι ακόμη δεν έχω ούτε τα βασικά για να συνεχίσω την έρευνα μου. Οι δρόμοι είναι τόσο άδειοι, μόνο λίγοι απόκληροι και κάτι πρεζάκια κυκλοφορούν στους μεταλικούς δρόμους του 2252. 2252? Πέρασαν τόσα χρόνια από την ημέρα της απελευθέρωσης του ανθρώπου από το θάνατο. Τόσα χρόνια κόκκινης δικτατορίας της ζωής. Η τεκνοποίηση πλέον όχι μόνο είναι παράνομη, αλλά και ανέφικτη. Οι μήτρες καταστράφηκαν ως επικίνδυνες για τη διαίωνηση του είδους, κάθε είδους φύλα εξαλήφθηκαν χάριν δημοκρατίας. Οι παπάδες δαιμονοποίησαν τη σεξουαλική επαφή και τώρα όσοι λίγοι έχουν μείνει, παλαιού τύπου άνθρωποι, πηδιούνται σα τα ποντίκια στους πλαστικούς υπόνομους του παρελθόντος. Είναι αστείο. Έχουμε ακόμα τηλεόραση – φυσικά.

Μία νέον επιγραφή γράφει “αγάπη”. Είναι κατα βάθος τόσο, μα τόσο όμορφη. Το ρετρό είναι της μοδός. Μία άλλη γράφει “ελέφαντας”. Είναι μπλε σαν κι εμένα. Άναψα ενα τσιγάρο και κάθησα σα το βλάκα να κοιτάω την αφοίσα με τους κοκοφοίνικες

Χρόνια πέρασαν από τη μέρα που την έχασα. Αυτή και τα κόκκινα στήθη της. Το καρέ μαλλί της. 2252 χρόνια στη θεσσαλονίκη. Κάθε βράδυ ψάχνω.