Ξύπνημα, ο ελληνικός να βράζει, προσωπική υγιεινή και ο Μελωδίας στα ακουστικά. Σήμερα βρέχει, δεν βρέχει καρέκλες ούτε κανένα άλλο είδος επίπλωσης.
Ρίχνει μια απαλή λεπτή, συνεχόμενη βροχούλα, μέχρι και τα σύννεφα είναι νυσταγμένα τέτοια ώρα (6:00 τοπική). Κάνει κρύο (επιτέλους) το κρύο τρυπώνει από την μπαλκονόπορτα και τριγυρίζει στο δωμάτιο σαν κλέφτης.
Μου αρέσει η βροχή, μου αρέσει και η σημερινή συννεφιά, δίνει στην πόλη μια απαλή μουντάδα και μία περίεργη θλίψη, μόνο έτσι αποκτούν ομορφιά τα γκρίζα κτίρια.
Η πολυκατοικία κοιμάται ακόμη, μόνο ο κυριούλης του τρίτου έχει ξυπνήσει και έχει φύγει σκυφτός με το ποδήλατο για την δουλειά του, τα υπόλοιπα διαμερίσματα θα αποκτήσουν ζωή σε κανά μισάωρο, προσπαθώ να απολαύσω την ηρεμία που απλώνεται τριγύρω σαν αέρινο ευαίσθητο πέπλο.
Όλα είναι όμορφα όταν όλα κοιμούνται. Δεν θα διαρκέσει πολύ όμως, σε λίγο θα αρχίσει να ξυπνάει η πόλη, θα κλωτσάει σαν μουτρωμένο μουλάρι και θα ποδαρίζει σαν κακομαθημένος μπόμπιρας, όλα θα βιάζονται…
Αυτό μας σκοτώνει, όχι τα γεράματα η βιασύνη!!!
Η στιγμή πέρασε, αύριο πάλι…