Μετά από λίγο αλκοόλ (Λίγο;) είμαστε όλοι όνειρα. Και όχι μόνο είμαστε όνειρα, αλλά είμαστε όνειρα, ονείρων άλλων.

Άνθρωποι, που ονειρευόμαστε τα όνειρα τον άλλων να πάνε καλά και ίσως μέσα απ τα όνειρα τους βρίσκουμε και μείς μία ευκαιρία να ονειρευτούμε τα δικά μας όνειρα η απλά να μπούμε στα όνειρα τον άλλων.

Απ τα τόσα όνειρα που κάνουμε κάποια θα χάσουν τον δρόμο τους και ίσως ξεχαστούνε. Αλλά δεν πειράζει, γιατί θα έρθουν άλλα. Ακόμα και όταν δεν θα έχουμε όνειρα (Πράγμα αδύνατο!) μία συζήτηση με έναν φίλο, η την κοπέλα στο απέναντι τραπέζι θα μας δημιουργήσουν κάποια μικρά η μπορεί και μεγάλα όνειρα. Πάντως ένα είναι σίγουρο. Είμαστε όνειρα, ονείρων.

Κάποιοι μας βάζουν στα όνειρα τους χωρίς να το ξέρουμε. Εμείς ίσως βάζουμε κάποιους άλλους, χωρίς να το ξέρουνε. Δεν είναι κακό αυτό. Μόνο που ονειρευόμαστε φτάνει.

(Τώρα όμως ξύπνησε ο πρόδρομος και δεν θέλω να δει τη γράφω. Οπότε το αφήνω εδώ, προς το παρόν.)