2252. Σκατοπόλη.
Το κόκκινο νέον αντιφεγγίζει στους πλαστικούς δρόμους. Να μπορούσα να έβλεπα για λίγο τα μάτια της…
Το μπλε χέρι μου έπαιζε στη τσέπη μου με ένα χνουδομπαλάκι ( ότι κι αν είναι αυτό ). Πέρασε τόσος καιρός κι ακόμη δεν έχω ούτε τα βασικά για να συνεχίσω την έρευνα μου. Οι δρόμοι είναι τόσο άδειοι, μόνο λίγοι απόκληροι και κάτι πρεζάκια κυκλοφορούν στους μεταλικούς δρόμους του 2252. 2252? Πέρασαν τόσα χρόνια από την ημέρα της απελευθέρωσης του ανθρώπου από το θάνατο. Τόσα χρόνια κόκκινης δικτατορίας της ζωής. Η τεκνοποίηση πλέον όχι μόνο είναι παράνομη, αλλά και ανέφικτη. Οι μήτρες καταστράφηκαν ως επικίνδυνες για τη διαίωνηση του είδους, κάθε είδους φύλα εξαλήφθηκαν χάριν δημοκρατίας. Οι παπάδες δαιμονοποίησαν τη σεξουαλική επαφή και τώρα όσοι λίγοι έχουν μείνει, παλαιού τύπου άνθρωποι, πηδιούνται σα τα ποντίκια στους πλαστικούς υπόνομους του παρελθόντος. Είναι αστείο. Έχουμε ακόμα τηλεόραση - φυσικά.
Μία νέον επιγραφή γράφει “αγάπη”. Είναι κατα βάθος τόσο, μα τόσο όμορφη. Το ρετρό είναι της μοδός. Μία άλλη γράφει “ελέφαντας”. Είναι μπλε σαν κι εμένα. Άναψα ενα τσιγάρο και κάθησα σα το βλάκα να κοιτάω την αφοίσα με τους κοκοφοίνικες
Χρόνια πέρασαν από τη μέρα που την έχασα. Αυτή και τα κόκκινα στήθη της. Το καρέ μαλλί της. 2252 χρόνια στη θεσσαλονίκη. Κάθε βράδυ ψάχνω.
Published by Zao on 19 March, 2007
in Γενικά.
-παραμ παραμ παραμ παραμ. η μουσική παίζει στο κεφάλι μου, τη συνθέτω αυτή τη στιγμή. να χρησιμοποιήσω τη διάθεση μου, μετά θα είναι αργά. και τι γίνεται όταν αργεί κανείς? εε?.
-άσε μας ρε φίλε. άρχισες πάλι τα δικά σου. νομίζεις ότι έχεις πιάσει τον παπά απ’ τ’ αρχίδια.
-έχεις χαιρετίσματα απ’ τον υπόνομο.
-πολύ αστείο.
-είναι αστείο.
-εσύ είσαι αστείος.
-μα φυσικά.
-νομίζεις ότι μπορείς να γελάς με όλους και με όλα.
-αφού μπορώ! άκου όμως: έχει έρθει η εποχή του κυνηγιού των ελεφάντων και οι ελέφαντες τρέχουν τρέχουν τρέχουν σαν τρελοί, τους την έχουνε πέσει από παντού. ανάμεσά τους βλέπουν ένα λαγό να τρέχει κι αυτός. “εσύ τι τρέχεις ρε μαλάκα? αφού ελέφαντες κυνηγάνε.” του λέει ένας γέρος ελέφαντας (πεφωτισμένος από το αντιφέγγισμα του ήλιου σε μια λίμνη εκεί παραδίπλα)
-που κολλάει αυτό?
-ε άμα σε πιάσουν, άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.
-αλήθεια, μπορείς και γελάς μ’αυτό ας πούμε?
-μπορώ.
-θέλεις ένα ψυχεδελικό χνουδομπαλάκι δώρο για τα γενέθλιά σου?
-θέλω. γιατί να μη θέλω.
Μετά από λίγο αλκοόλ (Λίγο;) είμαστε όλοι όνειρα. Και όχι μόνο είμαστε όνειρα, αλλά είμαστε όνειρα, ονείρων άλλων.
Άνθρωποι, που ονειρευόμαστε τα όνειρα τον άλλων να πάνε καλά και ίσως μέσα απ τα όνειρα τους βρίσκουμε και μείς μία ευκαιρία να ονειρευτούμε τα δικά μας όνειρα η απλά να μπούμε στα όνειρα τον άλλων.
Απ τα τόσα όνειρα που κάνουμε κάποια θα χάσουν τον δρόμο τους και ίσως ξεχαστούνε. Αλλά δεν πειράζει, γιατί θα έρθουν άλλα. Ακόμα και όταν δεν θα έχουμε όνειρα (Πράγμα αδύνατο!) μία συζήτηση με έναν φίλο, η την κοπέλα στο απέναντι τραπέζι θα μας δημιουργήσουν κάποια μικρά η μπορεί και μεγάλα όνειρα. Πάντως ένα είναι σίγουρο. Είμαστε όνειρα, ονείρων.
Κάποιοι μας βάζουν στα όνειρα τους χωρίς να το ξέρουμε. Εμείς ίσως βάζουμε κάποιους άλλους, χωρίς να το ξέρουνε. Δεν είναι κακό αυτό. Μόνο που ονειρευόμαστε φτάνει.
(Τώρα όμως ξύπνησε ο πρόδρομος και δεν θέλω να δει τη γράφω. Οπότε το αφήνω εδώ, προς το παρόν.)
Published by ARs on 16 March, 2007
in Γενικά.
Κάποτε ταξίδεψε στη μακρινή Περσία ένας Χριστιανός Ορθόδοξος παππάς. Τα πρώτα του χρόνια μακριά απ’ την πατρίδα ήταν πολύ δύσκολα, καθώς λόγω της διαφορετικής του θρησκείας τον ανάγκαζαν να βουτάει κάθε πρωί στον υπόνομο και να μετράει ως το εκατό βάζοντας τη λέξη χνουδομπαλάκι μπροστά (ένα χνουδομπαλάκι, δύο χνουδομπαλάκια, τρία χνουδομπαλάκια… )
Μία μέρα λοιπόν καθώς περπατούσε ανέμελος ο παππάς, βλέπει κάτι να γυαλίζει στο πάτωμα οπότε σκύβει, το σηκώνει και τί να δεί?? Μία βιντεοκασέτα με την ταινία “ο άνθρωπος ελέφαντας”! Αμέσως την έκρυψε κάτω απ’ το ράσο και την πήρε μαζί του.
*Και επειδή ι ιστορία κοντεύει να τελειώσει και μου έχει μείνει το γαμημένο το αντιφέγκισμα* Ο παππάς εμπνεύστηκε απο την ταινία και αποφάσισε να γράψει μια δικιά του την οποία και ονομασε ΦΥΣΙΚΑ “αντιφέγκισμα“..Έγινε τρελή επιτυχία και άλλαξε το όνομά του σε Ξέρξη. Τελικά έγινε βασιλιάς μετα απο λίγα χρόνια και έγραψε ιστορία.. Εντ οφ δε στόρι μαι φρέντς!
Recent Comments