Η Επόμενη Στιγμή

Θυμάμαι -ή μάλλον δεν πολυθυμάμαι- οτι ήταν κάπου σε ένα απο αυτά τα ημιυπόγεια μπαράκια που διαθέτουν και πάλκο για μικρές συναυλίες κάπου στην Βοστόνη.Καθόμουν στο τραπεζάκι με τις άκρες του να σουβλίζουν της μασχάλες μου και την μπύρα ,μπουκάλι παρακαλώ, να μην ξεκολλάει από το χέρι μου σαν εκείνες τις πλαστικές φιγούρες που έχουν μόνιμα κολλημένα accessories στα χέρια τους. Δεν είχα πάει ξάνα στο μαγαζί ,ούτε πήγα επειδή ήταν ωραία ή μου το πρότιναν,εξάλλου ποιος να μου το προτείνει ,δεν ήξερα κανένα εκεί.Μπήκα επειδή είδα μια αφισούλα ,έπαιζε λέει ένα all-girl shoegazer band κάτι στο οποίο δεν μπόρεσα να αντισταθώ ίσως λόγω του All-girl στοιχείου ίσως λόγω του shoegazing.
Η ολόκληρη αλήθεια όμως είναι οτι δεν μου σούβλιζε το τραπέζι τις μασχάλες,ούτε οτι η μπύρα ήταν κολλημένη στο χέρι μου. Είχα προπολού αφήσει το τραπεζάκι μου,βασικά δεν είχα κάτσει κάν επειδή το μέρος δεν είχε τραπέζια.Είχα πάρει την μπύρα στο χέρι μου και χωρίς να το καταλάβω είχα καταρρεύσει ο μισός πάνω στο πάλκο ο μισός κάτω σαν κλασσική εικόνα ναυαγού που αρπάζεται απο σανίδα.Το πάλκο μου σούβλιζε τις μασχάλες και η μπύρα είχε ήδη χυθεί,δεν την χρειαζόμουν πλέον…Το επεισόδιο συνέβη -απο ότι μου εξήγησαν σε σπαστά αγγλικά άλλοι- όταν η κιθαρίστρια που θύμιζε την Miki Berenyi έπαιξε τις πρώτες νότες του Ladykillers των Lush,σταμάτησε και πατώντας στο fuzzbox με έδειξε με την πένα,η τουλάχιστον έτσι το εξέλαβα. Ναμαι λοιπόν με το κεφάλι ανάμεσα σε πεταλιέρες,με μια μπύρα χυμένη,κοιτώντας τα ξέλυτα κορδόνια απο το δεξί της σταράκι καθώς ένιωθα πάνω στη μελωδία το άλλο της πέλμα να μου χαϊδεύει το μάγουλο.Μάλλον προσπαθούσε να παίξει,και έψαχνε τις πεταλιέρες πάνω στις οποίες είχα καταρρεύσει αλλα δεν έχει και πολύ σημασία.Έτσι και αλλιώς δεν πιστεύουμε οτι ΘΕΛΟΥΜΕ να πιστέψουμε και …μετά εκλογικεύουμε έτσι ώστε να είμαστε -και καλά- “εντάξει” με τον εαυτό μας?

1,2,3 κλίκ. 3 δευτερόλεπτα. Βγήκε το βύσμα και σε τρία δευτερόλεπτα ακούστηκε το κλείσιμο του ενισχυτή,όσο χρειάζεται για να αποφορτιστούν οι πυκνωτές του,και να σιγοσβήσει εκείνο το κόκκινο ή πράσινο ή μπλέ λαμπάκι που έχει.Είναι επίσης και ωραίο κόλπο για κλείσιμο συναυλίας…

3 δευτερόλεπτα, όπως όταν σε χτυπάει φορτηγό που τρέχει με ταχύτητα που θα ρεζίλευε και οδηγούς σε “περιφερειακό” δρόμο στην Γερμανία,μόνο που τα πατάει σε στενό σοκάκι.

Περνάς τον δρόμο και έχει φτάσει ήδη στο αντίκρυ χείλος του πεζοδρομίου,πάς να μπείς στην οικοδομή όταν ακούς μια οχλαγωγία απο πίσω σου ,φωνές,κάποιον να κάνει εμετό και μια μπάσα φωνή άνδρα -φορτηγατζή- να βαράει υστερίες λέγωντας για φυλακή,για θεία τιμωρία, για αμαρτίες που πληρώνει κτλ κτλ. Το φορτηγό-νταλίκα είναι ήδη στα διακόσα μέτρα απο σένα και πολύς κόσμος μαζεύεται γύρω.Ξάφνου συνειδητοποιείς οτι δεν πάτησε σκυλάκο ή γατάκι,ξέρετε πως παγώνουν με εκείνα τα μεγάλα υγρά μάτια όταν δούν αμάξι να έρχεται κατα πάνω τους. Πάτησε…εσένα.Μόνο που δεν κατάλαβες ακόμα οτι σε άλοιψε σαν φουα γκρά σε ζεστό ψωμάκι.Μόνο που εσύ δεν πρόσεξες τίποτα απο όλα αυτά ,απλά η ψυχή σου έφτασε πρώτη στο απέναντι πεζοδρόμιο με τρία δευτερόλεπτα διαφορά.Τόσα όσο παίρνει να σε σπρώξει ένας ξένος και να χάσεις το λεωφορείο -η την νταλίκα που σε χτυπάει-.Τόσα όσο για να σηκώσεις το “τυχερό σου κέρμα” που βρήκες στο πεζοδρόμιο και να σε προσπεράσει κάτι αρκετά μεγάλο ξυστά,πετώντας σε πίσω από το ρεύμα αέρος που δημιουργεί,νταλίκα ήταν? Δεν προλαβαίνεις να δείς…

3 δευτερόλεπτα είναι επίσης αρκετά για να ανέβεις στο καφέ που κάνει τα καλύτερα κουλουράκια,το καλύτερο τσάι ή την καλύτερη σοκολάτα ,να ανιχνεύσεις σαν κυνηγός τα γύρω τραπέζια προσπαθώντας να βρείς την κοπέλα που δέν ξέρεις ακόμα αλλα έχεις ραντεβού μαζί της.Έχεις ήδη κάτσει στο τραπεζάκι με την μπύρα στο χέρι σου και συζητάς.Απλά μια συνάντηση,τίποτα τρελό ,τίποτα wow.Πρωτού καλά καλά το καταλάβεις δεν έχεις ανταλλάξει απλά τηλέφωνο μαζί της της,αλλα έχεις αφήσει την παρέα βραδάκι σε φαγάδικο/μουσικάδικο λέγοντας “έχω δουλειά” και κατευθύνεσαι προς άγνωστη γνωστή κατεύθυνση ,κατα το σπίτι της.Είναι “απλά μια δουλεια”,Bussiness or pleasure- both! Πολλά κλίκ μετά,πολλά κλεισίματα ενισχυτών,ντουλαπιών,βρυσών,μπουτιών μετά συνειδητοποιείς οτι έχεις ήδη περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο.Τρέχεις να προλάβεις ανοιχτό το ανθοπωλείο.Θέλεις όμως και να προσφέρεις άνθη κομμένα από το χεράκι σου,από κάποιο δεντράκι που πρωτομπουμπουκιάζει ,τι στο διάολο άνοιξη είναι ρε διάολε το χρωστάς. Όχι,όχι για τα υγρά που σου έδωσε ούτε για τις οπές,απλά επειδή είναι τέτοιο το ύφασμα σου που…απλα έχεις ήδη μεθύσει απο συναισθήματα.Και κοιτάς πίσω και βλέπεις το βορτηγό στα διακόσια μέτρα και τον κόσμο μαζεμένο.Χα! Δεν πίστευες οτι θα σε τραυματίσει ε? Οτι θα πληγωθείς ε? -Αυτά ασχέτως αν φταίες εσύ ή όχι ,οκ φιλαράκο?- Περίμενες βλέπεις οτι θα σε θέριζε κάποια λαμπερή φανταστική Κορβέτ ή έστω Λαμποργκίνι ρε συ ,με γυαλιστερές ζάντες και φώτα απο αυτά που κάνουν την νύχτα μέρα, Xeon τα λένε ή κάπως έτσι.Αλλα σε χτύπησε φορτηγό.Ναι ,δεν έχει τόσο προσεγμένο σασί ίσως σαν την κορβέτ.Ούτε το χρώμα της ούτε τις ζάντες της.Ούτε την ταχύτητά της. Παρόλαυτά θέλει 3 δευτερόλεπτα και δεν σε χτυπάει και σε πετάει όπως η Κορβέτ.Σε απλώνει.Σε κάνει Πατέ. Δεν το περίμενες. Έτσι και αλλιώς εσύ ήθελες να περάσεις απέναντι,να πάς σε άλλο ραντεβού,να κάνεις την δουλειά σου ή απλά να ταΐσεις κορμάκι και αισθήσεις σου.Δεν είναι οτι το πλήρωσες “ακριβά” ή οτι υπάρχει “Θεια τιμωρία” -αστην τούτη για φορτηγατζήδες που πατάνε σκυλάκια επειδή βαριούνται να πατήσουν φρένο μην κάψουν κανα λάστιχο-.Όχι δεν είναι καν σωφρονισμός. Είναι η ζωή. Είναι τα “υπολογισμένα” σου ρίσκα. Δεν σου αλλάζει πάντα τα φώτα το “χλιδάμαξο”.Και ένα κατσαριδάκι μπορεί να κάνει την δουλειά. Πέρας των γεγονότων η ψυχή σου πλανάτε μόνη (και με παρέα να είναι δεν έχει σημασία) στην πόλη.Τρέμοντας μην συναντήσει νταλίκα.Τις Κορβέτ τις ξέρει…Απο νταλίκα όμως την έπαθε.

Μετά απο όλα αυτά ,είναι να μην καταρρεύσεις σε Shoegazer συναυλία? Είναι να μην χτυπήσει το κεφάλι σου το πάλκο γρηγορότερα απο ότι νταλίκα εσένα,γρηγορότερα των τριών δευτερολέπτων?