Είμαι κυρίως αέρας — αέρας — αέρας
Με κρύα βότκα λεμόνι παγάκια διάφορα σκοτεινά στενά που καραδοκούν γάτες στα σκουπίδια για να μου βγάλουν τα μάτια, θυμάσαι μαμά, είπες — τα μάτια, οι γάτες, όταν κινδυνεύουν, ορμάνε για τα μάτια
Είμαι κυρίως αέρας
Φυσάω προς τα εμπρός, κουβαλάω μαζί μου κύμματα και παλιές, καλές, μεταφορές — παρομοιώσεις, αρώματα, ευχές — κι έναν μαλάκα που μοιάζει με σαλάχι, αδύνατος, με το μπουφάν του να φλατφλατφλατίζει

Είμαι κυρίως αέρας
Μαζί με την αναπνοή, γκρινιάζεις, γυναίκα

Είμαι κυρίως αέρας, παρ’ όλο που είμαι πολλά πράγματα, όταν ξεχνάω, όταν μεθυσμένος από μιά κρύα βότκα λεμόνι παγάκια δίαφορα σκοτεινά στενά που καραδοκούν γάτες στα σκουπίδια για να μου βγάλουν τα μάτια, θυμάσαι μαμά, είπες — τα μάτια, οι γάτες, όταν κινδυνεύουν, ορμάνε για τα μάτια
Είμαι κυρίως αέρας

Βλαμμένα πλάσματα οι γάτες, Ελένη, στενάκια, ζητάει οδηγίες ο κύριος, οδηγίες στην Αθήνα, του λέω να πάει ίσια κάτω και μετά αριστερά, με κοιάζεις σχεδόν ερωτευμένη, σχεδόν, μόνο σχεδόν, γελάμε, τραγουδάμε Pixies και συνεχίζουμε προς τα Εξάρχεια –
Θα με πάρεις σήμερα, ω κόμη Δράκουλα; θα με δεχτείς στο κρεβάτι του κολλητού σου, που ταξιδεύει για αλλού αλλά σου άφησε τα κλειδιά του σπιτιού του; θα με ρίξεις στο ίδιο σημείο που πέφτανε οι κιμάδες από την μεξικάνικη πίτσα να μου γαμήσεις τα κωλοφάρδουλα; και το πιό σημαντικό απ’ όλα, η ερώτηση που όποιος την απαντήσει κερδίζει αυτό που κρύβεται πίσω από την θαλασσί κουρτίνα Νο. 3, ω κόμη,

Θα δεχτείς την αυριανή μου κατάθλιψη φεύγοντας με το τραίνο;
Θα μου στείλεις γράμμα;
Θα μ’ αγαπάς;
Θα είσαι αέρας;

Τέσσερις χιλιάδες τριακόσιες σαράντα οκτώ γυναίκες αγάπησα και ούτε μία δεν μου έψησε έναν σωστό καφέ

Είμαι κυρίως αέρας από την άλλη
Και ο αέρας δεν πίνει καφέ, όταν κρύα βότκα λεμόνι παγάκια διάφορα σκοτεινά στενά που καραδοκούν γάτες στα σκουπίδια για να μου βγάλουν τα μάτια, θυμάσαι μαμά, είπες — τα μάτια, οι γάτες, όταν κινδυνεύουν, ορμάνε για τα μάτια
Πίνει οξυδόπμο, ουγκ.