
Τίποτα άλλο από… της μουρλής το κάγκελο! Πώς σας φαίνεται η ιδέα μιάς οικογένειας λαθρεμπόρων να συλλαμβάνει έναν στρατιώτη του ΝΑΤΟ στο Βελιγράδι, ο άντρας [και "κεφαλή"] της οποίας θέλει να τον παραδώσει στον στρατό για να κερδίσει… ένα εκατομμύριο δολλάρια, η αδερφή του τον… ερωτεύεται και θέλει να τον παντρευτεί στην Καλιφόρνια, η μάνα τους προσπαθεί να μάθει… “Αγγλικά για Ηλικιωμένους” μέσω τηλεοπτικών προγραμμάτων και η μικρή εγγονούλα τους παρακαλάει να μην βρίζουν; Η ταινία ξεκινάει και τελειώνει με κηδείες και στη μέση της κυριαρχεί το απόλυτο χάος. Μεθύστακες με πιστόλια, γιαγιάδες που φωνάζουν “Shut the fuck up!”, συμμορίες που εκμεταλλεύονται τη χώρα σε κατάσταση πανικού, στρατιωτικές επεμβάσεις, σπίτια που σε-πέντε-λεπτά-πέφτουν-από-τον-βομβαρδισμό, θαμώνες σε μπαρ που αδιαφορούν για τους πυροβολισμούς και συνεχίζουν χαλαρά το ποτό τους, κυνηγητά, σφαίρες, πυραύλοι, ο Μιλόσεβιτς παρά λίγο νεκρός, μηχανισμοί ανίχνευσης…
Πώς; Νομίζετε πως μιλάμε για μιά -έστω και λίγο σαλεμένη- ταινία δράσης; Όχι, για κωμωδία μιλάμε! Το Falling Into Paradise είναι μια κωμωδία, και μάλιστα μιά cult κωμωδία! Μιά σε πολλές σκηνές επιτηδευμένα ερασιτεχνική κωμωδία, που παρ’ όλο που έχει ηχηρές υποστηρίξεις από υπουργεία πολιτισμού.
Και ως κωμωδία, πετυχαίνει και με το παραπάνω. Σίγουρα, δεν είναι για όλα τα γούστα -και αμφιβάλλω αν υπήρξε ποτέ “κωμωδία για όλα τα γούστα”- αλλά όσοι την καταβρίσκουν με το χοντροκομμένο, είμαι-ηλίθιο-για-να-είμαι-ηλίθιο χιούμορ, το δούλεμα των πάντων και των πάντων, μόλις βρήκαν την χαρά τους διαβάζοντας αυτή την κριτική…
Recent Comments