“Μπορούμε να το κάνουμε πολύ εύκολα!”
Είπε ο Άρρωστος
Κι εγώ δεν ήξερα
Κατά βάθος φοβόμουν
Όχι πως θα έτρωγα ξύλο
Ή πως θα το λέγανε στους δικούς μου
Ή ακόμα και την αστυνομία
Αλλά φοβόμουν πως θα μ’ έπιανε ο ιδιοκτήτης
Και πως θα ντρεπόμουν και θα του έλεγα “συγγνώμη” μπροστά στους άλλους

Τελικά με πείσανε
Πήγαμε από τη πίσω αυλή
Πήραμε δύο ολόκληρα καφάσια
Δε μας πήρε κανείς χαμπάρι
Παρ’ όλο που ο μάγειρας στεκότανε στη πόρτα
Και κοιτούσε που-και-που
Στην αυλή

Στον δρόμο της επιστροφής ο Άρρωστος έσπασε μιά βιτρίνα ενός μαγαζιού με ρούχα για να το γιορτάσουμε.