Δε τον γούσταρα τον κερατά, μου έπαιζε τα νεύρα
Στην αυλή πάντα δοκίμαζε να με βγάλει έξω από το παιχνίδι όταν παίζαμε ποδόσφαιρο
Δεν ξέρω τι ακριβώς είχε μαζί μου
Αλλά θυμάμαι πεντακάθαρα πως ήταν στην επιτροπή των παιδιών που με υποδέχτηκαν στην έκτη δημοτικού
Πρώτος-πρώτος
Και πως μου φωνάζανε
“Φύγε από εδώ! Δε σε θέλουμε! Ήρθες από την πόλη να μας λερώσεις!”

Ένα απόγευμα θυμάμαι τον Κ. να του σπάει την μύτη
Επειδή είχαμε μιά διαφωνία
Η ομάδα μου με την ομάδα του
Στη τελευταία τάξη του δημοτικού
Δεν έκανα τίποτα το ιδιαίτερο
Απλά καθόμουν και απαντούσα σα με ρωτούσε κάποιος κάτι
Οτιδήποτε
Σε ένα μάθημα δήλωσα πως κάνω συλλογή από νομίσματα
Και πως ναι, ευχαρίστως θα τους την έδειχνα
Σε ένα άλλο με σηκώνανε επειδή ήμουν ο μοναδικός που τα κατάφερνε
Σε ένα άλλο απλά έγραφα και μετά ονειρευόμουν
Στην έκθεση η δασκάλα μου είχε ενθουσιαστεί:
“Πρώτη φορά βλέπω παιδί να γράφει έτσι
Και μάλιστα μόνο μέσα σε μία ώρα!”

Τέλος πάντων, θυμάμαι πως ήρθε
Δίπλα στις βρύσες του δημοτικού
Και μ’ έβριζε, συνέχιζε να με βρίζει
Παρ’ όλο που του είχα πει να σκάσει, του παλιοσκατού
Κι εγώ κάτι του απάντησα
Κάτι πολύ άσχημο νομίζω
Κι αυτός μου έβρισε τη μάνα
Κι εγώ τον άρπαξα
Τον κράτησα από τον λαιμό
Το δεξί μου πόδι να χτυπάει το αριστερό του
Πέσαμε στο τσιμέντο
Και τον κρατούσα σφιχτά από τον λαιμό
Το γόνατο μου στη κοιλιά του
Ώσπου κοκκίνισε
Μπλάβιασε
Φώναζε συνέχεια
Όσο μπορούσε να φωνάξει
Πως πεθαίνει
Να τον αφήσω
Να ανασάνει
Λίγο
Εγώ εκεί
Τον έσφιγγα
“Θα σε σκοτώσω ρε”
Του φώναζα
Και είχα βάλει τα κλάμματα
Γιατί σε αυτή την ηλικία
Και για αρκετό καιρό
Όποτε τσατιζόμουν, έκλαιγα

Αυτά μέχρι που ήρθε η δασκάλα
Μας σήκωσε και τους δύο
Εμένα ομολογουμένως με αρκετή δυσκολία
Και μας έσυρε στο γραφείο του Διευθυντή

Είπα στον διευθυντή πως όντως θα ήθελα πολύ να τον σκοτώσω.
Το εννοούσα.
Τουλάχιστον τον λέρωσα.