Η Επόμενη Στιγμή

Ξυπνάω ορισμένα πρωϊνά χωρίς λόγο, πολύ νωρίς και κατεβαίνω προς τον δρόμο. Επαναλαμβάνω: ξυπνάω ορισμένα πρωϊνά χωρίς λόγο. Δεν έχω κανένα λόγο να σηκωθώ νωρίς. Δεν έχω κάποια ανάγκη σα τους γύρω μου. Γεννήθηκα έτσι.

—-

Η ζωή μου αποτελείται από μικρά κομμάτια παζλ, ένα παζλ με θέμα τον ουρανό: πολύ γαλάζιο, δικέ μου, πολλά κομμάτια με το ίδιο χρώμα. Ωραίο είναι το γαλάζιο — είμαι από τους πρώτους που θα σου πούνε πως το γαλάζιο του ουρανού είναι πανέμορφο χρώμα, ειδικά αν ζεις μέσα σε μιά πόλη και το μόνο που βλέπεις είναι κεραίες και μπετά. Αλλά γίνεται επαναλαμβανόμενο το γαμημένο κι εγώ ήθελα κάτι να το σπάσω, πέρα από μερικές άσπρες πινελιές εδώ κι εκεί.

Δουλεύω την κοινωνία με την ύπαρξη μου. Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να κάνω — πέρασα από εδώ πέρα και έμεινα, μένω για τέσσερα χρόνια για την ακρίβεια. Δεν είναι και τόσο άσχημα, αν εξαιρέσεις πως στους δρόμους κλέβουν, σακατεύουν και ουρλιάζουν. Την βγάζω μιά χαρά, αν με συγκρίνεις με τα φτωχά παιδάκια στην Σομαλία ή το δίπλα στενό. Πάω τις βόλτες μου, βρήκα έναν γνωστό στο ραδιόφωνο της σχολής, κάνω καμιά εκπομπή εδώ κι εκεί…

Μερικά πρωϊνά ξυπνάω πολύ νωρίς χωρίς κανένα λόγο.

—-

Αυτό ξεκίνησε λίγο καιρό αφ’ ότου σε γνώρισα. Είσαι ακόμα ένα από αυτά τα περίεργα άτομα που γνώρισα κατά καιρούς. Τις περισσότερες φορές που καθόμαστε μαζί σε αυτά τα άθλια πεζούλια μου λες για το πως περιμαζεύεις σκύλους στο σπίτι σου — στην κατάληψη σου, το άντρο σου ή όπως θέλεις πες το, δε με νοιάζουν και πολύ τα ιδεολογικά σου τέλος πάντων.

Μαζεύεις σκύλους, έχεις βρει ένα δικό σου σύστημα για να ζεσταίνεις τον χώρο, χρησιμοποιώντας ένα περίπλοκο λαβύρινθο από κατσαρολικά, μεταλλικούς κουβάδες και μιά μικρή δεξαμενή — επίσης μεταλλική. Για κάποιον λόγο που δε μπορεί να χωρέσει στο μυαλό μου, δουλεύει — κι για κάποιον άλλον λόγο που επίσης δεν χωράει στο μυαλό μου, έχεις πάντα νερό από τότε που ήρθες. Δεν ξέρω και πολλά από καταλήψεις αλλά υποθέτω πως αν δεν πληρώνεις, δεν έχεις νερό. Τουλάχιστον έτσι ήξερα μέχρι τώρα από τις εμπειρίες μου.

Και κάθεσαι στο πεζούλι σου και πίνεις φτηνό κρασί κάθε απόγευμα.

—-

Αυτός ο δρόμος μοιάζει με μιά φανταχτερή κατάρα που κανένας δε παίρνει στα σοβαρά. Οι πλούσιοι περνάνε και χαζεύουν τις βιτρίνες των δύο-τριών ρουχάδικων. Οι φτωχοί πίνουν φτηνό κρασί στα πεζούλια. Οι τουρίστες σταματάνε μπροστά στο φωτογραφείο, κοιτάζουν για πολύ ώρα τις καρτ-ποστάλ και τα σουβενίρ έντονα, διαλέγουν ένα που τους θυμίζει περισσότερο από τα άλλα την πόλη. Οι χάι-κλας γκόμενες που αποφάσισαν να γίνουν πανκ τριγυρνάνε στα μικρομάγαζα με τα DIY μπλουζάκια και τα περιλαίμια σκύλων. Οι πραγματικοί πανκς τώρα, πέφτουν σε κάποιο παγκάκι — ένας από αυτούς κλέβει παγωτά από ένα περίπτερο για την παρέα. Οι υπόλοιποι συζητάνε για το αν οι Γενιά του Χάους ήταν όντως πανκ ή εναλλακτικό ροκ. Μεταλλάδες που πίνουν τον καπουτσίνο τους στο γωνιακό ροκάδικο, τρέντι παιδάκια που δείχνουν πολύ μεθυσμένα παραπατάνε δίπλα στη πιτσαρία, σκυλιά -που από το πολύ κέρασμα γρήγορων φαγητών δείχνουν σαν τον Σουγκλάκο σε διπλότριπλη έκδοση- τριγυρνάνε και χέζουν χωρίς να κάνουν διακρίσεις: χορτάρι, παπούτσι, πλακάκια, βιτρίνα, πεζοδρόμιο, δέντρο…

Αυτός ο δρόμος μοιάζει με μιά φανταχτερή κατάρα. Κανείς δε τον παίρνει στα σοβαρά.

—-

Στέκομαι δίπλα σε κάτι πανάρχαια κτίσματα και κοιτάζω προς τα επάνω, πουλιά πετάνε στραβωμένα σε παράξενες πορείες. Αυτό το πράγμα που καπνίσαμε με την Χριστίνα με κάνει να αντιδρώ περίεργα. Ο ψυχίατρος που επισκεπτόμουν κάποτε επέμενε πως πρέπει να απέχω από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Τον ρωτούσα τότε μόρτικα: “γιατρέ, πώς κλάνει το μπαρμπούνι;” κι εκνευριζόταν. Δεν καταλάβαινε πως αστειευόμουν — ήταν τόσο απλό το θέμα, εγώ αστειευόμουν κι αυτός δεν το καταλάβαινε. Νόμιζε πως όντως είχα κάποιο πρόβλημα.

Σέρνω τα δάχτυλα μου επάνω στις πλάκες. Περνάει κάποια με ένα μπλε ποδήλατο. Μιά παρέα κουταβιών από απέναντι έχουν βαλθεί να γρατζουνάνε μιά κιθάρα και να τραγουδάνε όλοι μαζί το “Να μ’ αγαπάς”. Το σακατεμένο δάχτυλο μου με πονάει. Συνεχίζω να σέρνω τα δάχτυλα μου επάνω στις πλάκες. Ένας ποντικός βγαίνει στον πεζόδρομο, τρέχει και χώνεται μέσα σε μιά σχάρα. Ο καριόλης, πρέπει να είχε φάει μιά γάτα για πρωϊνό, αν κρίνω από το μέγεθος του. Και να το απόλαυσε.

Αρχίζω να κατεβαίνω τον πεζόδρομο προς τα πεζούλια.

—-

Όποτε σε βρίσκω ήδη μεθυσμένο προτιμώ να φεύγω. Δεν έχουμε και πολλά να πούμε τότε, γιατί δεν είμαστε στην ίδια μυαλογραμμή — που θα ‘λεγε και ο φίλος μου ο επιστήμονας. Δεν επικοινωνούμε σωστά, ο ένας μιλάει για τις πυραμίδες της Αιγύπτου κι ο άλλος για τον νέο δίσκο των Nile. Προτιμώ να μεθάμε παρέα, τότε τα θέματα έρχονται στο στόμα μας από μόνα τους και ποτέ δε κουράζομαι από τη συζήτηση.

Στις κρίσεις μου απλά γελάς — και είσαι ο μοναδικός που το κάνει αυτό. Όλοι οι άλλοι πανικοβάλλονται, τρέχουν, πετάνε νερά, με ταρακουνάνε, με χαστουκίζουν. Όλα αυτά με κάνουν χειρότερα. Το γέλιο σου με ηρεμεί.

Σήμερα σε βρίσκω με το μυαλό πεντακάθαρο και ζητιανεύεις με το χέρι απλωμένο για να ταΐσεις τα σκυλιά σου. Το νέο σου κουταβάκι, αυτό το μαύρο τριγυρνάει στα παγκάκια, κουνάει την ουρά και πότε-πότε επιστρέφει με ένα κομμάτι πίτσα ή καλτσόνε στο στόμα του. Ποτέ δεν ονομάζεις τα σκυλιά σου — λες πως μπορούν να τα καταφέρουν μιά χαρά και μόνα τους.

—-

Αυτός ο τελειωμένος πρώην σουηδός πρώην αεροπόρος έχει βαλθεί να μας παλαβώσει κι εμάς όλους. Έχει ένα μεγάλο μπουκάλι κόκκινου Καμβά και μέσα έχει ρίξει ούζο, ρετσίνα και ρακή, τριγυρνάει και κερνάει όποιον βρει και πεθαίνει στα γέλια όταν μας βλέπει να ξερνάμε ό,τι κατάπιαμε με την μία. Φοράει σαν πάντα τα ακουστικά του γουόκμαν του και απαντάει “ΓΙΕΣ ΓΙΕΣ ΓΙΕΣ ΜΑΝ” ό,τι κι αν του ρωτήσεις. Την τελευταία φορά που καπνίζαμε ναργιλέ είχε έρθει και ήθελε να ρίξει μέσα κάτι μαρούλια που είχε κλέψει από τον μπακάλη της γειτονιάς.

Συζητάμε λίγο για το πρόβλημα της ανάμιξης ποτών. Έρχεται ένας κοινός γνωστός με μιά βότκα και κάτι πλαστικά ποτηράκια που καβάτζωσε από τη κρεπερί. Αλλάζουμε θέμα, σαν λογικοί άνθρωποι: τώρα λέμε για την αδιαφορία της κοινωνίας απέναντι στα προβλήματα των φτωχών. Ποτέ μου δεν ήμουν φτωχός και το λέω φωναχτά — με κοιτάζουν όλοι περίεργα, αλλά το ξαναλέω για να το εμπεδώσουν. Δε μου αρέσει να είμαι ψεύτης, ιδιαίτερα όταν είμαι μεθυσμένος.

Ο μεγάλος σκύλος της περιπτερούς έρχεται και ξαπλώνει στα πόδια μου. Τον χαϊδεύω πίσω από τ’ αυτιά και κλείνει τα μάτια. Κάποιος μου γεμίζει το ποτήρι.

—-

Αργά το βράδυ και τρεις τύποι με κολλητά δερμάτινα και ξυρισμένα κεφάλια έχουν βάλει κάτω έναν άλλο τύπο με τζην και μακρύ μαλλί και τον βαράνε στο κεφάλι φωνάζοντας “εδώ ήρθες να πουλήσεις τρέλα ρε;”. Ξαναπατάω το play στο γουόκμαν μου κι ανάβω τσιγάρο. Μοιάζει ωραίο βραδάκι.

Ξημερώνει και προχωράω προς το σπιτάκι μου — το ενοικιασμένο από τους γονείς μου διαμέρισμα “μου”, τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Σε λίγο καιρό προφανώς θα είναι το διαμέρισμα κάποιου άλλου, ενοικιασμένο από τους γονείς του, για τα δικά “του” τέσσερα χρόνια σε αυτό το γκριζόπραμα.

Ξυπνάω στις τέσσερις το απόγευμα και μου ετοιμάζω λίγο τσάι και κουλουράκια βουτύρου.

—-

Σηκώθηκα πάλι νωρίς χωρίς λόγο. Ανάβω την τηλεόραση και παρακολουθώ μιά συζήτηση για κάποιους λιμενικούς κάπου που κάνουν απεργία κάπως — παράνομα. Το μυαλό μου δεν λειτουργεί ακόμα. Όταν αρχίσει να λειτουργεί καταλαβαίνω τι κάνω και κλείνω την τηλεόραση, βγαίνω στο μπαλκόνι για λίγο αέρα. Ξαναμπαίνω, φοράω το καρό μου πουκάμισο και το καπέλο μου στραβά και κατεβαίνω προς τον δρόμο.

—-

Σηκώθηκα πάλι νωρίς. Πακετάρω τα πράγματα μου και αφήνω ένα κρυφό σημείωμα στο τρίτο συρτάρι της κουζίνας, μαζί με ένα βαρύ κουζινομάχαιρο για ξεκάρφωμα.