ο Ντύλαν Τόμας, βέβαια, τα λάτρευε όλα: το χειροκρότημα, το
δωρεάν ποτό, τις ενθουσιώδεις κυρίες, αλλά τελικά
του έπεσαν βαριά
κι έγραψε λιγότερα από
εκατό ποιήματα –
αλλά μπορούσε να τ’ απαγγέλει όλα
υπέροχα
από μνήμης
και σύντομα το αν θα απάγγελνε ή θα ‘πινε ή θα συνουσιαζόταν
έγινε η μόνη του
έγνοια.

θύμα της ίδιας του της ματαιοδοξίας
και των επαίνων μικρόνοων ανθρώπων,
ξέρασε πάνω στους αιώνες
κι οι αιώνες
του
το
ανταπέδωσαν.

Τσαρλς Μπουκόφσκι,
“Η Λάμψη της Αστραπής Πίσω Απ’ το Βουνό“,
Μετάφραση: Σώτη Τριανταφύλλου,
Εκδόσεις ΗΛΕΚΤΡΑ,  2004.