Και όμως δε θα γράψω review για κάποιο cd.

Είπα να αρχίσω την εδώ παρουσία μου (ατσα) κάπως διαφορετικά!

Θα μιλήσω για ελληνική μουσική, γιατί “εσείς” που δεν ακούτε τόσο ελληνική μουσική, μας κοιτάτε λίγο περίεργα “εμάς” που ακούμε, αλλά ποτέ δε μας ρωτήσατε τι γνώμη έχουμε για αυτή.

(Σημείωση:Όταν μιλάω για ελληνική μουσική εννοώ ροκ-έντεχνο πάντα. Τα υπόλοιπα είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο)

Μια ιστορική αναδρομή για αρχή, από την δική μου (πάντα) οπτική γωνία…

Αρχίζουν όλα την δεκαετία του ‘70 με την εμφάνιση των πρώτων ροκ συγκροτημάτων όπου καινοτομούν και για πρώτη φορά βλέπουμε ροκ ήχους με ελληνικούς στίχους. Έως τότε όλοι πίστευαν πως ο ροκ ήχος ΕΠΡΕΠΕ να έχει αγγλικό στίχο.

Σιδηρόπουλος με την παρέα του και Άσιμος αφήνουν εποχή και διδάσκουν τους νεότερους.

Στο μέσο των 80’s Εμφανίζονται οι Τρύπες, οι Τερμίτες, οι Φατμέ , ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, τα Ξύλινα σπαθιά, οι Συνήθεις Ύποπτοι, Αλκίνοος Ιωαννίδης και λίγο αργότερα οι Πυξ Λαξ όπως και ένα σωρό άλλα συγκροτήματα όπου αποφασίζουν με το έτσι θέλω να αλλάξουν κάτι στην ελληνικη πραγματικότητα και δώσουν κάτι τελείως διαφορετικό από τα ποπ και λαϊκά ακούσματα εκείνης της εποχής. Όλοι επηρεασμένοι βεβαίως από ακούσματα του εξωτερικού. Ακούμε επίσης και τραγούδια όπως το “Χειροκρότημα” της Πρωτοψάλτη, το “Δεν είσαι εδώ” της Γαλάνη το “Για να σ’εκδικηθώ” του Λάκη με τα ψηλά ρεβερ, το “Βραχυκύκλωμα” του Γερμανού και τα “Ησυχα βράδια” απο την Αρλέτα, όπου οι μοίρα τους τα οδηγεί να μείνουν πρωταγωνιστές στην ελληνική μουσική σκηνή, και τους επιτρέπει να ακούγονται με την ίδια ένταση και να αφήνουν τα ίδια συναισθήματα για πολλά χρόνια..

Συγκροτήματα όπου γνωρίζουν μεγάλη απήχηση, τραγούδια που αγαπιούνται από νέους αλλά και από μεγαλύτερους.Ήδη κάτι έχει αλλάξει.

Οι χρονιές ‘93-’94 , 97-99 είναι κατά την ταπεινή μου άποψη χρονιές σταθμοί στη δισκογραφία σε αυτό το είδος της μουσικής.

‘93-’94 ήταν τότε που εμφανίστηκαν οι πρίγκιπες της δυτικής όχθης, τα ζεστά ποτά , η αγορά του κόσμου, και τραγούδια όπως η “μικρή πατρίδα” , ο “νότος”, η “μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων”. Συσσωρευμένες καινούριες δισκογραφικές δουλειές από ολόφρεσκες φωνές, σε ένα ακροατήριο που πλέον διψάει να ακούει τέτοια τραγούδια, διψάει για συναυλίες.

Κάτι τέτοιο έγινε και τις χρονιές ‘97 έως ‘99. Τα προαναφερθέντα ονόματα ήδη έχουν καθιερωθεί, έχουν δημιουργήσει την δικιά τους “σχολή” και εκείνες τις χρονιές εκτός από τις καινούριες δισκογραφικές δουλειές των “παλιών”, εμφανίζονται και καινούρια ονόματα όπως ο Λειβαδάς, ο Μίλτος Πασχαλίδης, τα Κινούμενα Σχέδια, τα Φώτα που Σβήνουν,η Ονειροπαγίδα, δείχνοντας πως αυτό το είδος μουσικής έχει μέλλον και έχει και πολύ καλούς συνεχιστές.

Αρχές του αιώνα και όοολο αυτό περνάει απο κρίση. Τα συγκροτήματα αρχίζουν να διαλύονται (ή ακόμη και αν δεν διαλύονται, πέφτουν θύματα ενός άθλιου marketing – για ποιον χτυπάει η καμπάνα?-). Το ορκισμένο ακροατήριο αλλάζει πλεύσεις, σαν κάτι να τους έχει αηδιάσει όλους, και ελάχιστοι πιστοί παραμένουν.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα μες στις άκρες, πολλά σημαντικά ονόματα παραλήφθηκαν, αλλά το θέμα μας δεν ήταν να αναφέρουμε απλά ονόματα και ημερομηνίες. Όλο αυτό για να καταλήξω κάπου εδώ:

2004-σήμερα.

Μετά από τόσο καιρό, ξαφνικά πάλι κάτι αλλάζει. Οι Τερμίτες έχουν γίνει πλέον Μαχαιρίτσας σκέτο, οι Φατμέ Πορτοκάλογλου σκέτο, οι ποδηλάτες Φάμελλος σκέτο, τα κινούμενα σχέδια Πυροβολάκης σκέτο, Τα φώτα που Σβήνουν, Δρογώσης σκέτο κοκ. Μέσα όμως σε 2.5 χρόνια, τα νέα άλμπουμ είναι πάρα πολλά, και σχεδόν όλοι δίνουν καινούριο δισκογραφικό παρόν. Ακόμη και ο Παπάζογλου, μετά απο 5 χρόνια δισκογραφικής απουσίας, ή τα σύννεφα με παντελόνια, με τα ίδια χρόνια απουσίας. Παρήγορο είναι πως πολλά είναι και τα καινούρια ονόματα που εμφανίζονται.

Κάτι χαλάει σε όλη την υπόθεση όμως..

Οι καινούριες μουσικές του Λάκη Παπαδόπουλου οχ συναγωνίζονται τις μουσικές του στις αρχές των 90’s? Οι καινούριες μουσικές του Θηβαίου μήπως? Του Παπάζογλου? Των σύννεφα με παντελόνια?

Μήπως επειδή είναι τόσα πολλά τα καινούρια ακούσματα δεν μπορεί κάποιος να διακρίνει εύκολα τις “πατάτες” ?! Μήπως ξαφνικά όλοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να δώσουν το παρών, να πουν “ναι είμαι και εγώ εδώ μη με ξεχνάτε!” χωρίς να τους ενδιαφέρει κάτι περισσότερο? Ή μήπως οι μουσικές πρέπει να δοκιμάζονται στο χρόνο και όταν ζεις την εποχή σου, δε μπορείς να δεις ξεκάθαρα τα “διαμάντια”?

Ναι, “εμείς” που ακούμε ελληνική μουσική τα βλέπουμε αυτά. Βλέπουμε την υποβάθμιση των μουσικών στάνταρς, όμως βλέπουμε μια κινητικότητα, βλέπουμε πως αυτή η μουσική αναπνέει και γεννάει. Βλέπουμε τους καινούριους, και υπάρχει ελπίδα για καινούρια αξιόλογα ακούσματα (μεταξύ μας ποίος περίμενε να έχουν τόση απήχηση οι Κόρε Ύδρο). Χαίρομαι που βλέπω λυκειόπαιδα που είναι καταδικασμένα στην τρέντυ νοοτροπία και στο εφήμερο άκουσμα, να ακούνε σιδηρόπουλο, κατσιμιχαίους και υπόγεια ρεύματα.

Όσο υπάρχουν ανοιχτά μυαλά, ή μάλλον.. ανοιχτά αυτιά, τόσο υπάρχει ελπίδα και μέλλον στην ελληνική μουσική..Και σίγουρα το μέλλον της ελληνικής μουσικής δεν είναι στα ριάλιτι, και στους τέτοιου είδους διαγωνισμούς.

…Και που ξέρετε ίσως σε είκοσι χρόνια το “Όχι πια έρωτες” από τους Κόρε Ύδρο, ή το ” Τρελός” απο το Τρίφωνο να χαρακτηρίζονται σα τραγούδια που στιγμάτισαν αυτή εδώ την εποχή…

Αυτά τα γενικά για αρχή..

(Δε γράφω άλλα.. γιατί όταν έφυγες δε μου είπες καληνύχτα… .. )